Galerie Wilms<\/a> Venlo<\/p>\n Amuse Art<\/a> Galerie Wilms Venlo<\/p>\n Galleryviewer<\/a> Galerie Wilms<\/p>\n & GALLERY<\/a> Edinburgh UK<\/p>\n ARTSY<\/a> & GALLERY UK<\/p>\n Huub Hannen Galerie<\/a> Udenhout<\/p>\n 99 Uitgevers<\/a> Haarlem<\/p>\n Bekijk via deze link een impressie in dit videoportret Artist Focus<\/a> <\/p>\n Presentaties in projectruimtes:<\/p>\n De Utrecht<\/a> Leeuwarden<\/p>\n De Ketelfactory<\/a> Schiedam<\/p>\n Plint<\/a> <\/p>\n Anke Roder werkt al vele jaren samen met PLINT<\/p>\n Momenteel leverbaar en onlangs verschenen: Plint Anke Roder<\/a> <\/p>\n 2024-2025 __________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n Abendstimmung 2016<\/p><\/div>\n LICHTREFLECTIE<\/p>\n Licht is nodig om te zien, vervolgens onderscheidt men de nuances van kleur maar ook de vormen van bijvoorbeeld schaduwen, bepaald door het licht. De ruimte houdt niet op bij het boeiende raakvlak tussen hemel en water. Kenmerkend voor de landschappelijke schilderijen is de aanwezige horizon die de tweedeling zowel in kleur als in materiaal bepaalt. __________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n Klein eerbetoon.<\/p>\n De grote Portugese dichter Fernando Pessoa schreef in 1915 het gedicht ‘Wanneer de lente komt’. Uit dit gedicht spreekt de relativering van het menselijk gedoe, al het geworstel en geploeter om er wat van te maken terwijl er een constante is; de zekerheid dat er morgen weer een dag is met wisselend licht, net iets anders dan vandaag of gisteren, van uur tot uur anders, van dag tot dag en van seizoen tot seizoen. Dat zal er allemaal zijn, ook als ik dood ben.<\/p>\n De kunstenares Anke Roder (1964), die afgelopen maand zo voortreffelijk haar dagelijkse bijdrage heeft geleverd aan Kunst van de Dag, probeert dat constante dat steeds anders is, in haar schilderijen te vatten, als herinnering aan dat wat was en als zekerheid van dat wat komen zal, ook als we niet meer zullen zien.<\/p>\n Zij grijpt in haar kenmerkende schildertechniek – de encaustiek – naar het licht van het lege land dat zij heeft gevonden in Zandeweer, Noord-Oost Groningen, nabij het Waddengebied. Encaustiek is een eeuwenoude techniek die gebruik maakt van pigmenten die gemengd zijn met vloeibare (bijen)was. Met warme spatels wordt de verf op het paneel opgebracht. Roder doet dat laag op laag waarbij de tussenlaag eerst wordt ge\u00ebgaliseerd alvorens er een nieuwe laag op aan te brengen, wat nog te zien is aan de randen van het schilderij. Zij combineert de encaustiek met harsolieverf voor het aardse deel van het schilderij, het deel dat onder de alsmaar wijkende horizon zit.<\/p>\n Recensenten hebben het vaak over een gelaagd schilderij en ook over transparantie. Gaat u voor een schilderij van Anke Roder staan en u ziet wat bedoeld wordt, zoals bij dit schilderij, ‘Lichtreflectie’.<\/p>\n Juni vorig jaar had Roder een tentoonstelling in Museum Belvedere (Heereveen) waarbij zij 365 dagschilderijen van elk 21 x 18.5 cm. toonde, als \u00e9\u00e9n werk naast elkaar opgehangen. Een kaleidoscoop van 365 verschillende soorten van licht van het oerlandschap. Een poging een impressie te geven van de onmetelijke ruimte en van lichtreflecties. En van iets wat je vrijheid zou kunnen noemen.<\/p>\n Bij die tentoonstelling verscheen een publicatie die aan dit project was gewijd onder de titel Zon Maan Wolken (99 Uitgevers, Haarlem). \u00a9 Copyright 2015: Jaap R\u00f6ell. galeries.nl \/ kunst van de dag 1-6-2015<\/p>\n ‘Ach de maan… Als kind vroeg mijn zus een keer aan mij en enkele vrienden of we haar na konden doen. Zijn vogels een attribuut van het mannelijk domein en planten van vrouwelijke ? Het een betekent en blik naar boven gericht het andere naar beneden, vogels zijn vluchtig, planten bewegen slechts bij wind. Voor het een is een instrument nodig ( een verrekijker ), voor het andere is het lichaam toereikend: het blote oog, de neus, de vingers, de knie\u00ebn, de rug. Zij zijn diep in ons decoratief bewustzijn geworteld en nog volop bloeiende: Romeinse moza\u00efeken, William Morris, Gijs Frieling. Als ornament leven zij niet, zijn ze niet eens meer soort, laat staan ondersoort en al helemaal niet die ene plant, op die ene plek, met dat ene blad en met die ene uitzonderlijk donkerroze bloem, die de weide van je kindertijd tevoorschijn roept enz.
\nBloemlezing ‘ik zie de zee’ de mooiste zeegedichten van Nederlandse en Vlaamse dichters gecombineerd met mijn werk
\nPo\u00ebzieposter Zomer Zee met gedicht van Gerrit Krol
\nSchets\/notitieboek A5 formaat, cover beeld met gedicht van Willem Hussem
\nPo\u00ebziekaart ‘de zee’
\nPo\u00ebzieposter ‘het leek zo eenvoudig’
\nBloemlezing ‘dood gewoon gaan hemelen’<\/p>\n![\"Abendstimmung](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/Abendstimmung-2016-460x319.jpg\")
<\/a>
\nHet schaduwgedeelte onderin het schilderij wordt veroorzaakt door een bewolkte ruimte die zich boven ons bevindt en die niet zichtbaar is in de lucht op het schilderij.
\nDe positionering van de kijker bevindt zich aan de rand van het waar te nemen landschap, de horizon zal altijd op afstand blijven.<\/p>\n
\nAchter de dijk gaat het licht verder. Het licht bij de horizon zal alleen in het gebied dat zich achter de horizon bevindt, gereflecteerd worden.
\nElk schilderij is een reflectie over licht, kleur, materie, ruimte en vrijheid.<\/p>\n
\nDe lucht in encaustiek (bijenwas met pigment) is vloeiend en semi transparant in vele lagen geschilderd. Water of land zijn in pasteuze olieverf tot de essentie geabstraheerd. De tegenstelling tussen die twee materiaalsoorten bewerkstelligt een ervaring van ruimtelijkheid. De blik kan ver weg kijken in de lucht, maar ook de olieverflijnen volgen als de lijnen in een landschap.
\nDe objectmatige schilderijen op hout verbeelden licht- en kleurwerking van een landschappelijke omgeving, waarbij de kleurklank en de lichtreflecties herinneren aan meteorologische observaties.
\nMaar meer nog verbeelden ze een innerlijk landschap, waarbij herinneringen aan aarde en water, lijnen en beweging in het landschap en de schaduwwerking van voorbijglijdende luchten een universele herinnering worden.<\/p>\n![\"Lichtreflectie](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/Lichtreflectie-20151-413x460.jpg\" "\\"Lichtreflectie")
<\/a><\/p>\n
\nDe eerste strofe daarvan luidt, in een vertaling van August Willemsen:
\n‘Wanneer de lente komt
\nen als ik dan al dood ben
\nZullen de bloemen net zo bloeien
\nEn de bomen zullen niet minder groen zijn dan het vorig voorjaar.
\nDe werkelijkheid heeft mij niet nodig.’<\/p>\n
\nZie ook Kunst van de Dag van Erica Scheper, 7 maart 2015, dat ook een klein eerbetoon aan het werk van Anke Roder was.<\/p>\n![\"MB](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/MB-004-460x309.jpg\" "\\"MB")
<\/a>
\nLost Horizon
\nWe reden van Groningen naar Friesland. Daar heb je veel horizon was ons verteld, meer dan elders in het land. In Groningen ook, maar Friesland is beter.
\nVoor een echte horizon kan een land niet leeg genoeg zijn.
\nMaar dat viel tegen. Waar we ook keken, overal stond wel een kerk, een dorp, bomenrijen, boerderijen, schuren en opnieuw bomen. Niks leeg land.
\nWat is de horizon ? Dat is een lijn die van links naar rechts over een blanco stuk papier of doek getrokken wordt. Schilders beginnen zo met hun landschappen. Het gekke van een horizon is dat het ongrijpbaar is. Het ontwijkt ons hardnekkig. Al loop of rijd je er nog zo hard naartoe, de horizon beweegt even hard naar achteren. Je komt er nooit. Achter elke horizon is weer een horizon. Maar wat ook gebeurt, is dat als je een ladder beklimt, de ladder mee omhoog klimt. Of, als je op je buik op de grond gaat liggen de horizon dat ook doet. het is net of de horizon met draden aan je ogen vastzit. De maan heeft die vreemde eigenschap ook. Je stapt in een auto van Groningen naar Maastricht, maar de maan reist mee. De maan vertrekt gelijk met ons uit Groningen en komt op dezelfde tijd als wij in Maastricht aan. Raadsels.
\nAls kind vraag je je op het strand al af wat er achter de horizon is te zien. Misschien niks. Misschien houdt de aarde daar gewoon op. Neenee zeiden de grote mensen, achter de horizon ligt een land dat Engeland heet.
\nWe tuurden tot we scheel zagen, maar geen stukje Engeland te zien.
\nOp het platteland lijkt de horizon verdwenen. Om toch de horizon te zien weken we uit naar Museum Belv\u00e9d\u00e8re in het Friese Oranjewoud. Daar hangen 365 schilderijen waarop nadrukkelijk de horizon aanwezig is. In alle stemmingen, weersomstandigheden, jaargetijden en kleuren. Die werden, zoals onlangs in de krant stond, geschilderd door Anke Roder uit het Groningse Zandeweer. De horizon ligt dus vlak bij haar huis. Toen wisten we waar we moesten zijn en volgden vol verwachting de borden richting Zandeweer.
\nERIC BOS visualia.nl Dagblad van het Noorden mei 2014<\/p>\n![\"5-03-2013\"](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/5-03-2013-411x460.jpg\" "\\"5-03-2013\\"")
<\/a><\/p>\n
\nWij zouden vijf gulden krijgen als we het goed deden. Ze ging met de benen over elkaar op een krukje zitten en tekende met een stok in het zand een maan, twee ogen, een neus en een mond.
\nTegelijkertijd zei ze een versje : ” De maan is rond, de maan is rond hij heeft twee ogen, een neus en een mond.” Dat leek niet zo moeilijk. Eindeloos namen wij de stok over en herhaalden nauwgezet haar tekst, terwijl wij erbij tekenden. En nooit was het goed. En dan deed ze het opnieuw voor, totdat wij het opgaven.Wat bleek, je moest bij de exercitie net als zij wel je ene been over het andere geslagen hebben !
\nDe maan van Anke Roder is natuurlijk niet rond. Het blijft voor mij trouwens een raadsel, of eigenlijk een wonder, dat de maan en de zon precies even groot lijken aan de hemel, zoals ook te zien is bij een eclips. Is het puur toeval ? In werkelijkheid zijn ze zeer verschillend van grootte.
\nOp zondag zag ik trouwens weer prachtige wolken boven Nederland. Zon, hagel, licht en donker. De lichamen en de elementen blijven een eeuwige licht- en inspiratiebron.
\nBENNO TUTEIN NOLTHENIUS galeries.nl 2014<\/p>\n![\"De](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/De-Schaduwtuin-460x365.jpg\" "\\"De")
<\/a><\/p>\n
\nIn ‘Schaduwtuin’ van Anke Roder zijn zij ornament \u00e8n wezen, vluchtig en bestendig, algemeen en specifiek. Zij stillen mijn dorst naar het schone, dat vreemd genoeg pas tevoorschijn komt als deze bezig is gelest te worden.
\nIk drink hen langzaam met mijn ogen, want wonderschoon.
\nMARGRIET KEMPER galeries.nl 2013<\/p>\n
![\"A.Roder_0003\"](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/A.Roder_0003-460x459.jpg\" "\\"A.Roder_0003\\"")
<\/a><\/p>\n![\"Zeewier](\"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2011\/10\/Zeewier-III-2010-378x460.jpg\" "\\"Zeewier")
<\/a>