{"id":2749,"date":"2017-06-27T16:05:28","date_gmt":"2017-06-27T15:05:28","guid":{"rendered":"http:\/\/ankeroder.nl\/blog\/?page_id=2749"},"modified":"2024-09-24T14:38:53","modified_gmt":"2024-09-24T13:38:53","slug":"schrijven","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/schrijven","title":{"rendered":"Schrijven"},"content":{"rendered":"
\"Lauren<\/a>

Lauren Simonutti (1968-2012) The eye is the centre \/ magnify me 2011<\/p><\/div>\n

Alle teksten:
\n————- The eye is the centre \/ magnify me ————- copyright Anke Roder<\/p>\n

Artikelen zijn full size screen te lezen door aan te klikken<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

JUNI 2023<\/p>\n

Catalogue text ‘A Painter’s Garden’ for exhibition ‘in flower beds’ HWEG Gallery Penzance UK<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

KM kunstenaarsmateriaal #120 winter 2022<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

JUNI 2021<\/p>\n

Inleidende tekst ‘A postcard to the world’ voor publicatie Lydia Wierenga ‘A6 murals worldwide’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

KM kunstenaarsmateriaal #117 lente 2021<\/p>\n

Theun Govers – Rijkdom aan Structuren<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet gepubliceerd in Atelier Magazine #209 jan\/febr 2021<\/p>\n

Lydia Wierenga – Het belang van Restruimte<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet gepubliceerd in Atelier Magazine #207 juli\/aug 2020<\/p>\n

BLOKBUSTER in lockdown, over kunstinitiatief PARK, tentoonstelling Blokbuster met Roland Sohier en Tom Claassen<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #406 apr\/mei 2020<\/p>\n

Antonia Rehnen ‘Luchtballon richting ruimte’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #405 feb\/mrt 2020<\/p>\n

Martin Jarrie ‘In de tuinen van onze jeugd’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #405 feb\/mrt 2020<\/p>\n

Jeroen Allart ‘Thuis in de tijd’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #404 dec\/jan 2020<\/p>\n

Sandra Kruisbrink ‘Boven de boomgrens’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #404 dec\/jan 2020<\/p>\n

Drewes de Wit ‘Dit is geen sneeuwveld’<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #403 okt\/nov 2019<\/p>\n

Jean-Marie Bytebier (BE)<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #403 okt\/nov 2019<\/p>\n

Guy Vording<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #402 aug\/sept 2019<\/p>\n

Daan den Houter<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #402 aug\/sept 2019<\/p>\n

Lisette Schumacher<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #401 juni\/juli 2019<\/p>\n

Willem Hussem<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a>
\n________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #400 april\/mei 2019<\/p>\n

Sigrid Calon<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a>
\n_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #399 febr\/maart 2019<\/p>\n

Sander Reijgers en Hieke Luik<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #398 dec\/jan 2019<\/p>\n

Anne Forest en Johan Tahon (BE)<\/p>\n

\"0001(2)\"<\/a><\/p>\n

\"0002(1)\"<\/a><\/p>\n

\"0003(1)\"<\/a>
\n_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #397 2018 Marenne Welten – Caf\u00e9 de Engelbewaarder<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #397 2018 Jantien Jongsma – De Stadswandeling<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"fullsizeoutput_1997\"<\/a><\/p>\n

The Eye is the Centre \/ Magnify Me’, uitgave De Ketelfactory Schiedam 2018
\nIn deze publicatie is een selectie van 29 verhalen over kunst gebundeld, die eerder te lezen waren op de site galeries.nl ( 2017 en 2015)<\/p>\n

De inleiding tot de tentoonstelling: De foto van Masao Yamamoto <\/p>\n

\"Masao<\/a>

Masao Yamamoto #954, Nakazora 2002, gelatine zilverdruk, collectie Otto L. Schaap<\/p><\/div>\n

Het vogeltje # <\/p>\n

Met Otto Schaap, de bruikleengever van het vogeltje van Yamamoto, heb ik veel naar kunst gekeken. Ik herinner me dat we jaren geleden samen in het Rijksmuseum waren en naar een bijzonder mooie Netsuke verzameling keken. Otto vertelde me, hoe ook zijn moeder diep geraakt was door de schoonheid van deze kleine Japanse gordelknopen. De fijn gesneden figuurtjes, die passen in een gesloten hand, verbeelden niet zelden een aspect uit het leven van de drager.
\nDergelijke kunstwerken herinneren ons aan waar kunst ontstond. Er waren geen grootse inhoudelijke concepten nodig. Ze stonden dicht bij de mens, zijn innerlijke beleveniswereld en zijn omgeving, en leiden ons naar de bescheiden plaats die hij inneemt in een wereld, die zelf een stip in een universum is. <\/p>\n

Het geheugen werkt willekeurig, vervormt of verdicht en slaat gaten als kraters. Soms werkt het geheugen als een huis, waarin elke ruimte dient als opslagplaats voor bepaalde tijdsperiodes of gebeurtenissen. Er zijn kamers gevuld met herinneringen uit een andere tijd en kamers die nog onontgonnen gebieden zijn. Kunst kan deze ruimtes openen, grenzen verleggen of opheffen.
\nHersenen verwerken taal en muziek in hetzelfde gebied. In zinsconstructies en woordcombinaties en zeker ook in po\u00ebzie ervaren we ritme. Centraal ligt de Amygdala als een parel in een schelp. Het is de plaats waar indrukken uit de buitenwereld gekoppeld worden aan zintuiglijke ervaringen en een grote diversiteit aan emoties. <\/p>\n

In een tijd dat de nachten grotendeels doorwaakt verliepen, ben ik begonnen met het schrijven over kunst. Na enkele uren slaap werd ik wakker doordat zich tekstflarden aandienden vanuit eenzelfde ontspannen onderbewustzijn als dat van waaruit ik schilder. Ik schreef omgeven door stille duisternis tot de eerste vogels zich in de ochtend kenbaar maakten, sliep enkele uren en vervolgde de dagen in het atelier.
\nIk heb me wel eens afgevraagd of het schrijven eenzelfde hersengebied bewoont als het schilderen. Een verbindende factor leek ritme: het geluid van het tikken van de letters in een geluidloze omgeving was ritmisch, ook taal zelf ervaar ik als ritmisch. De bewegingen die tijdens het schilderen ontstaan, lijken voort te komen uit een meditatieve, dansende staat van zijn, een repeterende handeling van verf die naar het liggende oppervlak van het houtpaneel gebracht wordt. <\/p>\n

Bij de keuze van kunstenaars voor de rubriek \u2018Kunst van de dag\u2019 was er een restrictie: bij voorkeur moest het beschreven kunstwerk te zien zijn in een actuele tentoonstelling. Dat lukte niet altijd, omdat ik in mijn keus ook graag naar het grotere geheel keek. In 2015 noteerde ik enkele inhoudelijke motieven: vrijheid, intu\u00eftie, schoonheid, landschap, po\u00ebzie, kleur, licht, ruimte en muren. Abstractie, figuratie, man, vrouw, fotografie, sculptuur, schilder- en tekenkunst, alles wilde ik aan bod laten komen. Uit de twee\u00ebnzestig beschreven kunstwerken selecteerden we voor de tentoonstelling The Eye is the Centre \/ Magnify Me iets minder dan de helft, waarbij daar waar mogelijk de beschreven kunstwerken ook in de tentoonstelling getoond worden. Ik hoop dat de werken ook u als kijker op een verwante wijze betoveren en een blik bieden op de diversiteit van de werken en het karakter van hun makers. <\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Palet Kunstmagazine #395 2018 Vogels<\/p>\n

\"0001\"<\/a><\/p>\n

\"0002\"<\/a><\/p>\n

\"0003\"<\/a><\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"P1010557\"<\/a><\/p>\n

Ruimte<\/strong> Column Anke Roder<\/p>\n

Het is niet de slaapwandelaar, die met uitgestrekte armen de donkere ruimte betreedt, maar de nachtblinde, die zich door zijn tastzin een beeld van de ruimte probeert te vormen. <\/p>\n

\"P1010821\"<\/a><\/p>\n

De slaapkamer
\nIn de herfst van 1888 schreef Van Gogh aan Gauguin \u2018…want ik weet vaak niet wat ik doe, omdat ik bijna werk als een slaapwandelaar.\u2019 De meegezonden schets van het schilderij van zijn slaapkamer werd in deze brief nauwkeurig toegelicht. De heldere kleuren moesten rust of slaap verbeelden. De forse boerenmeubels in de kleine kamer, werden in een vereenvoudigde stijl met grotere penseeltoetsen geschilderd, de schaduwen en slagschaduwen zijn weggelaten om de helderheid in de vlakverdeling van Japanse prenten in herinnering te roepen. Van Gogh had zijn ogen overbelast in het verblindende zonlicht van de mediterrane zomer. De gedwongen rust in de binnenruimte resulteerde in enkele schilderijen van deze beroemd geworden slaapkamer.<\/p>\n

\"bookarchitecture04\"<\/a><\/p>\n

De lange nacht
\nFrank Halmans (1963) verzamelt de dingen die spreken. Ze hebben in een ander leven hun functie bewezen en dragen een doorleefd karakter. Ze verwijzen vaak naar een tijd, waarin de dingen voor het eerst werden gezien, naar een context waarin ze ooit nieuw waren. De tijdsspanne van zijn eigen leven vormt de verbindende schakel tussen alle voorwerpen.
\nZo zijn de vroegste logeerbedden in een leven veelbetekenend. De nieuwe geur, de andere geluiden in een onbekende ruimte. Is het het hout dat kraakt in het holst van de nacht of is het het onbekende dat zich uitvergroot kenbaar maakt. Het grote bed verleent een veilige basis aan de kinderbedden uit de jaren zestig.
\nIn het daglicht vult de ruimte zich met de mechanische klanken van gebouwen als stofzuigers en kruimeldieven. Het oude stof wordt nieuw stof dat neerdaalt in een helverlichte architectuur en zo een eeuwigdurende kringloop van ruimtetijd verbeeldt.
\nDe gebouwen, samengesteld uit oude boeken, dragen titels die de verhalen aanreiken. De eerste in deze serie, getiteld \u2018De lange nacht\u2019, roept de vele mogelijkheden op, om de tijd van slapeloosheid op te vullen.
\nMet lezen bijvoorbeeld, het openslaan van een boek, het omslaan van het lege schutblad en het betreden van de illusoire ruimte. In zijn collages evolueren deze eerste blanco pagina\u2019s naar steeds complexere ruimtes, waarop de tijd haar vlekken legt, de randen verkleurt, en het zonlicht de schaduwen tevoorschijn roept.<\/p>\n

\"014.reflectie\"<\/a><\/p>\n

Werkkamers
\nIn de serie werkkamers van Florette Dijkstra (1963) zien we ruimtes waarin werelden ontstonden. De kamers zijn verlaten, stof daalt neer op oppervlaktes die ooit onontbeerlijk waren: de tafel, de stoel, het boekenkastje, de ateliervloer. Er werd geschreven, gedacht, geschilderd en geconstrueerd. Er klonk muziek, gelach, voetstappen, er werd geleefd.
\nDe tekeningen zijn momentopnames van leegte, de bewoners zijn de afwezigen die door de traagheid van het tekenen opgeroepen worden. Ongeveer op eenzelfde wijze als een schrijver wandelend zoekt in de ruimtes van zijn geest, kunnen we de tekeningen lezen. De lege vlekken kunnen we zelf invullen, het duister kunnen we aarzelend betreden.
\nIn de laatste kamer van Vincent van Gogh verdwijnen alle attributen en meubelstukken in de arcering. We ontwaren misschien nog de tafelpoten, daarboven een tafelblad weerkaatsend gericht naar het licht. In de piezoprint met het negatiefbeeld zien we het licht gespiegeld en opgaand in een nachtelijk zwart. Net als de dingen die verdwenen, is ook het lichaam opgelost in ruimte en tijd.
\nAltijd zal er een verleden zijn, de dingen die voorbij gaan, ze vullen een ruimte die niet meer tastbaar is. Het zijn de verhalen, die in de dingen opgeslagen liggen, waardoor wij ze betekenis kunnen toekennen. <\/p>\n

Gepubliceerd artmagazine Palet 392<\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Roes <\/strong> Column Anke Roder<\/p>\n

Pollock zoop, Heesen zuipt, Klashorst snoof en spoot internationaal.
\nNet als Nietzsche schoof Cocteau opium, Picasso probeerde van alles wat.
\nVan Gogh dronk zijn glaasjes 70 % absint en Alice sprong:
\n \u2018Break on through to the other side\u2019.<\/p>\n

De reis
\nWie beschikt over een roesachtige natuur, kan zich beter verre houden van allerlei bedwelmende middelen. Gedrie\u00ebn reisden mijn vriendinnen en ik met een bus richting Spanje. De spacecake smaakte opperbest, ja lekker, nog maar een plak en daar kwamen de ravijnen, de bergen die kraters werden, de hemels die openden en de bus die vervaarlijk met steeds grotere vaart rakelings langs diepe afgronden raasde.
\nHet kwam goed, de zon ging op, papier en verf werden uitgepakt, de reis kon beginnen.
\n\"P1010649\"<\/a><\/p>\n

De gouden sleutel
\nEr zit een gat in de grond. Op handen en knie\u00ebn gesteund zou dit bekeken, gekeurd, gewikt en gewogen worden. Het meisje Alice echter twijfelt geen seconde. Ze springt en wordt beloond voor haar dappere daad. Het avontuur opent haar deuren, de gouden sleutel ligt op een tafel met drie glazen poten en de hap die zij van haar cake neemt transformeert haar naar nieuwe afmetingen en perspectieven.<\/p>\n

\"alice<\/a>
\nIn het beeld \u2018Alice in Wonderland\u2019 van Yvonne Mostard zien we manshoge golvende haarlokken getooid met een zwarte strik. Het beeld is een ruimtelijke wandsculptuur, die net boven de grond zweeft. Het volume oogt vanzelfsprekend en monumentaal, de lijnen van de strengen vlas volgen een lichaam dat aan ons oog onttrokken is. Het haar golft over denkbeeldige schouders, heupen, knie\u00ebn en voeten en brengt de maatverhouding van de studie \u2018Vitruviusman\u2019 van Leonardo da Vinci in gedachten.
\nDoordat de ruimte van Alice open is, kan de kijker deze zelf invullen, het beeld opent een deur naar de verbeelding.
\nVoordat Alice als reuzin gehoor geeft aan het bevel \u2018Drink mij\u2019 zal zij het beeld met verrukking tussen twee vingers oppakken en het behoedzaam in haar lokken schuiven als een haarpin met een zwart strikje.
\n\"Bernard-Heesen\"<\/a><\/p>\n

Omgeven door sirenen
\nGlas is zacht en kneedbaar en houdt met weerbaarheid stand in de hitte van de oranje vlammen. Vele handen en monden van sirenen staan klaar om het glas aan de blaaspijpen met hun jonge adem leven in te blazen. De wereld uit oude boeken en herinneringen doemt op uit de rook in de machinekamers van het schip \u2018De Oude Horn\u2019.
\nBarok en kleurrijk wordt de ene na de andere onderwatervorm sierlijk kronkelend over de reusachtig grote bokaal \u2018Jeneverglas\u2019 gelegd. Het glas blijft staan, ondanks het gewicht, de overdaad en de licht hellende grote vorm op de smallere poot. Wankele zeebenen krijgt het pas aan wal.
\nDe Fluwelen Zeemuis met de lange staart van glas in alle kleuren van de regenboog raakt alle objecten aan. Ze worden duizendbloemenvazen, die nooit hun kleuren zullen verliezen.
\nAls de oersterke Odysseus in persona, losgerukt van zijn scheepsmast, verplaatst Bernard Heesen de zware, hete glasobjecten, terwijl de naakte armen hem vanuit de koelte de gesmolten kleuren aanreiken. Elk object dat uit de vuurzee komt zal een verrassing zijn, een eeuwige voortdurende transformatie van klein naar groot.<\/p>\n

2017 gepubliceerd in artmagazine Palet #391 <\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

Reizen <\/strong> Column Anke Roder<\/p>\n

Nadat ik in 1994 mijn armen vol had laten spuiten door een zwetende GGD medewerker, stond diezelfde medewerker vliegensvlug enkele uren later gepoetst en gestreken in zijn beste tuinbroek voor mijn huisdeur om uiting te geven aan zijn romantische gevoelens. Hij overtrad natuurlijk een ethische grens, ik wees hem streng de deur en vertrok de volgende dag een aantal maanden naar India.
\n Je kunt dat land niet los zien van de kunst die het heeft voortgebracht. Ik ben een fervent liefhebber van de miniaturen, die grenzeloos gebruik maken van fantasie en kleur met een uiterst verfijnd gevoel voor esthetiek. Het surrealisme dat uit de beelden spreekt ligt ook in het dagelijks leven daar opgeslagen. Ik zag schemerachtige tropische eucalyptusbossen waarin grote groepen witte pauwen oplichtten in de nacht, adelaren die op grote hoogte boven diepe valleien zweefden, keurig aangeklede menselijke rompjes met de bedelnap in de mond geklemd, zingende en dansende zigeuners, de heilige koeien en beschilderde olifanten en natuurlijk de schrijnende armoede in de binnenlanden en steden, maar altijd aangekleed met waardigheid in de fraaiste kleuren en materialen.
\nDe immense kleurenrijkdom die door de stand van de zon nog eens extra gloedvol belicht werd komt terug in het werk van al die anonieme tekenaars die vanaf de Middeleeuwen onder invloed van het Perzische Rijk tot grote bloei kwamen.
\n

\"For<\/a>

For Bernard Jacobson 1979 Howard Hodgkin born 1932 Purchased 1980 http:\/\/www.tate.org.uk\/art\/work\/P07377<\/p><\/div> <\/p>\n

De Engelse kunstenaar Howard Hodgkin (1932-2017) bezat een grote collectie van deze prenten. Ze inspireerden hem in de composities en diepe kleuren van zijn schilderijen. Je ziet goed hoe hij naar zijn prentencollectie keek. Het beeld is omkaderd en de meest in het oog springende kleuren gloeien op en komen in zijn schilderijen in volle verleiding samen. De grote gebogen beweging van een vuurwerk of een olifantenslurf wordt gereduceerd tot buigende verfstreken. Ze barsten uit de omlijsting met een enthousiasme dat hij gevoeld moet hebben bij het verzamelen van zijn schatten.
\n\"maxresdefault\"<\/a>
\n\u2018Le douanier\u2019 Henri Rousseau (1844 \u2013 1910) maakte imaginaire reizen in zijn exotische schilderijen. De vegetatie is verhoudingsgewijs van kamerplantenniveau of vooruit dan een Franse potagerie, overal zie je een hoge horizon en daarboven de blauwe lucht. Wie de echte tropen heeft ervaren weet dat de lucht zwaar is, vochtig en dik, dat de planten het overnemen en reusachtige hoogtes opzoeken, dat grote bladeren de wortels voor zonlicht beschermen en dat het duister onheilspellend en geheimzinnig kan zijn.
\n\"Anything-that-happens-Mountain-65-x-50-cm-2017-653x450\"<\/a>
\nSigrid van Woudenberg (1967) daarentegen kent de jungle, waar ze opgroeide. Schaduwrijk en subtropisch zijn haar tekeningen
\nDe essentie van het reizen kun je zien in deze tekening. We bevinden ons langdurig zittend in eenzelfde houding, verplaatsen ons op weg naar de onbekende ervaring. Het ongemakkelijke afzien wordt vergeten du moment men voet aan nieuwe wal zet.
\nDe bergtop is in zicht, badend in oogverblindend zonlicht. Kort zijn de schaduwen, de weg naar de hoogte bevindt zich buiten het beeld. Alles kan overal gebeuren. <\/p>\n

2017 gepubliceerd in artmagazine Palet #390<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

31 Teksten gepubliceerd online galeries.nl\/artnet.nl 2017<\/strong><\/p>\n

\"Teun<\/a>

Teun Hocks<\/p><\/div>\n

#31 Teun Hocks<\/p>\n

Het is de laatste dag van mei, ik denk aan Teun Hocks in zijn universum.
\nHij vangt muziek, nachtuilen en dromen.
\nHij beklimt ladders, schuttingen en bergen.
\nHij reist door de nacht naar de maan.
\nWaar is het feest, waar is de kunst?<\/p>\n

Ik zocht naar eventuele tentoonstellingen en stuitte op de verkiezing van kunstenaar van het jaar 2017.
\n10 achtereenvolgende jaren stond hij op de keuzelijst van de top 100 van hedendaagse kunstenaars, waarbij hij langzaam enkele plaatsjes opschoof richting nummer 46.
\nDat wordt een lange weg richting eerste plaats…
\nDe winnende spits werd in 2003 afgebeten door Corneille, dat zette wellicht de toon.
\nDe mens schijnt behoefte te hebben aan een eerste plaats, het winnen, naast de beste kunstenaar kan men ook kiezen voor de beste galerie of het beste museum.
\nVolkstuincomplexen kiezen ook hun grootste pompoenen, dat lijkt me eenvoudiger dan kiezen tussen appels, peren, vijgen of Japanse wijnbesjes.<\/p>\n

Is de weg naar een top niet vele malen boeiender dan de top zelf? Aan de top is het oppervlak beperkt, kijk je naar alle kanten neer op een diepte die altijd in het verleden ligt.
\nJuist in de processen van dat twijfelende schemergebied van proberen, mislukken of falen, kunnen ontdekkingen oplichten en overwinningen worden. Ze wijzen een weg die niet recht naar boven leidt maar juist naar die spannende onbekende kronkelpaadjes waarvan je niet weet wat er achter de volgende bocht ligt. De essentie van vrijheid ligt in het spel, de verleiding van het idee en het zichtbaar maken van het onbekende. Daarin ligt een geheim, namelijk het onbeschrijflijke plezier dat je aan het maken zelf kan beleven, op een manier dat het ritme, kadans en melodie worden.<\/p>\n

Teun Hocks is de meester van die verbeelding. Al vroeg maakte hij een zelfportret, schilderend achter een doek dat op een schildersezel staat, zijn schaduw op de muur speelt echter viool. Zo ongeveer zou concentratie eruit kunnen zien. Met po\u00ebtische melancholie beziet hij het kunstenaarschap, de zin achter de dingen, de jacht op het onbekende, het meetorsen van bagage of gedachtes, de subtiele humor, de vlucht van de gedachte. <\/p>\n

Soms denk je een meesterwerk gemaakt te hebben en blijkt het een gedrocht.
\nSoms ontdek je nieuwe kunst die je verrast, verleidt, optilt of uitdaagt.
\nSoms ontploft een galeriehouder.
\nMaar dat is weer een ander verhaal \ud83d\ude09<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Harm<\/a>

Harm Jan Boven Assemblage 2017<\/p><\/div>\n

#30 Harm Jan Boven<\/p>\n

Als de Teutoonse klanken van Wagner weer uit de schuur schallen weten we hoe laat het is…daar worden de huisjes in het grote houten huis in elkaar getimmerd en gelijk een sjamanistisch ritueel begoten door goede wijn.
\nDe vogels blijven zitten, die zijn wel wat gewend hier bovenop die gasbel.<\/p>\n

Harm Jan Boven, mijn prieelvogel, jager, kasteelheer en constant gardener.
\nDe wintermaanden zijn in duisternis verzonken.
\nWeinig opwekkend zijn de uitzichten op eindeloze lege vlaktes, kleivelden overlopend in grijze luchten.
\nDe kleur ligt opgeborgen in al die zaden, de bomen slapen.
\nHet hout dat niet in rook opgaat wordt vertimmerd, beschilderd en verlijmd tot brugwachtershuisjes en schuil- en verblijfplaatsen voor passerende mensen en dieren. Felle kleuren verdrijven de somberheid, smeedijzeren spijkers en scherven komen uit oude grond.
\nHier op deze eeuwenoude plek slechts eenmalig de glinsterende droom: het is nacht, flitsend en felgekleurd rent een kleine kabouter, groot als een uit de kluiten gewassen eekhoorn, werkelijk met rode puntmuts, tussen de bloembedden op en neer, om een immense schat vol glinsterende diamanten te verslepen naar een ondergronds gangenstelsel ter hoogte van de oude rozen. Niet veel later vonden we de ene oude waterput na de andere verzonken in de bodem. Met wateraders hield men rekening in de andere tijd. In die putten veel oude scherven, de grootste toont een fragment van een zeer groot bord, een man met cape en fibula, lang haar en glimlach in paarse lijnen en gele oker.
\nDe diamanten liggen in de vroege uren op het land. Met de langere dagen verdampt de zwaarte, na enkele weken is de aarde getooid met groene sluiers, niet veel later zullen de bloemen openspringen en zingt de nachtegaal.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anna<\/a>

Anna Atkins ‘Photographs of British Algue’ 1843, coll. Rijksmuseum<\/p><\/div>\n

#29 Anna Atkins (UK)<\/p>\n

Laat die hittegolven maar doorrollen.
\nNog even geduld en dan op naar het klimatologisch beheerste Rijksmuseum om de nieuwste schat te bewonderen, het boek \u2018Photographs of British Algue, cyanotype impressions\u2019 uit 1843 van de botanica Anna Atkins dat het museum onlangs kon verwerven voor de collectie. Het is een van de 12 mooiste exemplaren ter wereld, 307 Cyanografie\u00ebn van zeewieren, ingebonden in stevige band tussen bijzonder mooie gemarmerde schutbladen.<\/p>\n

De vorige eigenaar van het boek was de New Yorkse kunstenares Michele Oka Doner, die in haar werk op tal van manieren gebruik maakt van natuurlijke structuren en vormen. Er is een omvangrijk werk \u2018A Walk on the Beach\u2019 dat ze in de jaren 90 voor de hal van Miami International Airport vervaardigde van een zeegroene vloer waarop honderden verschillende microscopische witte cellen drijven. Het lijkt een hommage aan Atkins. Omdat ze veelal in opdracht werkte in talrijke disciplines en schoonheid als haar drijfveer beschouwt, bleef ze relatief onbekend bij het grote publiek.<\/p>\n

Ook bij Anna Atkins vraagt men zich af, is het kunst, is het wetenschap, is het alleen maar mooi?
\nHaar uitgangspunt was van wetenschappelijke aard. Haar vader John George Children was scheikundige, mineraloog en zo\u00f6loog. Hij werkte als bibliothecaris bij de afdeling Antiquiteiten in het British Museum en later als conservator op de afdeling Zo\u00f6logie. Haar eerste handgeschilderde illustraties betroffen 200 schelpen bij zijn artikelen. Ze kon studeren (uitzonderlijk voor een vrouw in die tijd) en stond in contact met de wetenschappelijke elite. Onmiddellijk na de uitvinding van dit blauwe Photogram door de wiskundige en astronoom Sir John Herschel, een vriend van de familie, gebruikte ze de techniek als illustratie bij een zojuist verschenen handboek over zeewieren. Met bedienden verzamelde ze de wieren langs de kustlijn, ze werden gedroogd, in mooie composities op geprepareerd papier gelegd, door de zon beschenen, ontwikkeld in het water en maagdelijk wit bleven de nabeelden uit de zee op het blauwe papier liggen. Ruim 10 jaar werkte ze aan deze algenserie en schonk de boeken aan bevriende botanici. Naast de wieren maakte ze ook zonnedrukken van planten, mossen en varens (gebundeld in twee edities British & Foreign Ferns). <\/p>\n

Stel u eens voor, deze kamer in het museum in de kleuren van al die tinten cyaanblauw, daarop al die verschillende witte zeebloemen uitwaaierend richting plafond als dwarrelende sneeuwvlokken van Bentley, die een halve eeuw later een soortgelijke verrukking gevoeld moet hebben toen hij ontdekte dat geen enkele sneeuwvlok leek op de andere. Zijn onderzoek was veelomvattender omdat hij in elke winter alle sneeuwvlokken in zijn leefgebied tot zijn beschikking had.
\nAtkins kon slechts vastleggen wat de oceanen gaven, de zeewieren die door stormen of ouderdom los kwamen van de zeebodem en bij de vloedlijnen te vinden waren. En ze koos voor de soorten die binnen het formaat van het papier pasten om een harmonische compositie te bewerkstelligen. Dit deed ze met een grote fijngevoeligheid die elke vraag over schoonheid dan wel wetenschap overbodig maakt.
\nHet prikkelt de mooie gebieden in de geest en verbindt ons met de ware magie, die zich afspeelt daar in die peilloze diepte, in de koraaltuinen vol felgekleurde metershoge zacht deinende zeebloemen.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Maria<\/a>

Maria Kokkonen Hunting Flower 1, mixed media on paper 2016<\/p><\/div>\n

#28 De Cacaofabriek: Maria Kokkonen (FI)<\/p>\n

De Cacaofabriek!
\nOoit opgericht als kunstenaarsinitiatief in 1984 in de leegstaande fabriek aan de Helmondse Zuid-Willemsvaart, in een tijd dat de kraakbeweging zich ontfermde over veel industri\u00eble leegstand in steden. De panden waren met hun ongepolijste charme ideaal als werk- en expositieruimte voor kunstenaars. Martin van de Laar en Cees Gunsing werkten er vele jaren consci\u00ebntieus en geheel belangeloos in dienst van vele passerende vaak jonge exposanten die ook geregeld ontdekt werden. In 2000 toonde ik daar de schilderijen die ik tijdens een Noorse werk- en studiereis gemaakt had.
\nIn 2008 werd het pand door uitslaande vlammen grotendeels verwoest, maar sommige gebouwen weigeren zich te conformeren aan natuurwetten. Na een grondige renovatie en herbouw is het nu een eigentijdse culturele broedplaats met tal van bedrijven, een chocolatier bracht de geur terug, de expositieruimte werd in ere hersteld.
\nVandaag opent \u2018Matter of Time\u2019, een groep jonge kunstenaars zocht elkaar op en geeft visies op tijd, herinnering en verleden.<\/p>\n

De Finse Maria Kokkonen (1990) behaalde twee jaar geleden haar BFA in Rotterdam, exposeerde internationaal en leeft momenteel in London. In de recente tekeningenserie \u2018Hunting Flowers\u2019, die ze ook in Helmond exposeert, zien we een kamer met een raam.
\nLichtval wordt gefilterd, gordijnen worden wimpers, er heerst slapeloosheid, nachtblauw wordt okergeel, beddengoed, kussenvormen, huidplooien, aanraken, omdraaien, niet goed liggen, door de ruimte lopen, of toch maar blijven liggen. Waaiende potloodgradaties op ongebleekt katoen.
\nExplicieter in \u2018Haptic Memory\u2019 zien we knievormen, de navel, grote streken waterverf die versmeltende lichamen verbinden. De verfijnde tekenhand doet in de verte denken aan Hans Bellmer en ook William Blake klinkt door in de fragmenten van stofplooien en naakte lichamen.<\/p>\n

Finse meisjes zeggen zelden gedag
\nmaar zijn niet verlegen of arrogant
\nje hebt alleen een beitel nodig om dichtbij te komen
\nze bestellen bier voor zichzelf
\nreizen de hele wereld af
\nterwijl hun mannen thuis wachten
\nals ze boos zijn sturen ze je een rotte zalm<\/p>\n

Overwinteren doen ze op een bank onder de sneeuw
\nals het lente wordt laten ze zich vollopen
\nom de laag beschaving van hun huid te krabben
\nze hangen rond in bushokjes
\nen soms naakt in een meer<\/p>\n

In de nachtbus zetten ze hun tanden in de rubberen stoelleuning
\nals ze niet in slaap gevallen zijn<\/p>\n

Kira Wuck \u2018Finse Meisjes\u2019 uitg. Podium 2012<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Christiaan<\/a>

Christiaan Kuitwaard<\/p><\/div>\n

#27 Christiaan Kuitwaard<\/p>\n

Met mijn onstuitbare behoefte aan uitzicht en horizon zit ik gebeiteld in Groningen.
\nDe grote boomkap is weer begonnen.
\nBuurmannen zagen zich een weg door stammen op erfgrenzen, de gemeente zaagt de aanplant van enkele jaren geleden weer weg, oude bosjes bij de dijk verdwijnen omdat de grond niet deugt, en de bomen die we in onze tuin plantten worden jaarlijks door Groningse stormen geknakt of ontworteld.
\n\u2018Boom\u2019n heuren hier nait in \u2018t laand.\u2019<\/p>\n

In Friesland op weg naar het atelier van Christiaan Kuitwaard staan zeker wel wat bomen langs de weg. Het licht valt er mooi langs in lange banen bij een lage winterzon. Het grafische aspect is aantrekkelijk, verglijdende schaduwen, donkere silhouetten, een wisselwerking tussen strak omlijnd en vervagend.
\nKuitwaard is een tekenaar, het tonale onderzoek op het doek loopt in verschillende projecten parallel aan zijn tekeningen. Van het kleurenspectrum resteren zwart, wit en de toevoeging van een enkele okerachtige of blauwgrijze tint. De onderwerpen zijn stillevens, de schaduwstudies White Box Paintings (gebundeld door 99 Uitgevers\/Publishers), bomen en natuurstructuren, maar ook een reeks dichtersportretten. Zelf zegt hij dat hij schildert met gebalde vuist, maar in de concentratie van het tekenen het echte plezier ervaart.<\/p>\n

Schaduwen worden waargenomen als kleurloos. Ze spelen de hoofdrol in zijn schilderijen. Contouren worden met brede droge kwasten vervaagd of met smalle penselen scherp en donker geaccentueerd.
\nDe bioloog en astrofysicus M. Minnaert beschreef in het boek \u2018De natuurkunde van \u2018t vrije veld\u2019 de vele verschijningsvormen van licht en schaduw.
\nHoe het oog in staat is, het spaarzame licht in een donker bos te registeren. Hij schreef over de onscherpte van halfschaduwen, die bij het naderen van een oppervlak scherper worden en dan kernschaduw genoemd worden. Hij merkte op, dat tijdens zonsverduisteringen de ellipsvormige lichtvlekken sikkelvormig werden. Hij ontdekte verdubbelde schaduwen in de wintertijd, nabeelden op het netvlies en kleurveranderingen van de nabeelden. Ik zie ook in het werk van Kuitwaard een soortgelijk onderzoek. Niet natuurbeleving is het onderwerp, maar de mathematische registratie van tonale veranderingen in de schaduwwereld, veroorzaakt door het licht.
\nIn het mooie interview dat Gijsbert van der Wal gedurende enkele jaren met Kuitwaard opnam, kwam een prachtige metafoor tevoorschijn van het atelier als schedel, met de ramen als ogen die een uitsnede van de wereld tonen. Het is te lezen in de catalogus uitgegeven door Museum Belv\u00e9d\u00e8re. Daarvan is ook een speciale editie leverbaar met bijbehorende zeefdruk.<\/p>\n

Deze boom als een trots hertengewei is te zien bij de verkooptentoonstelling in galerie de Vis, Harlingen. Tot 9 juli \u2018Stilte en Licht\u2019.<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Sander<\/a>

Sander Reijgers red & green courtesy Galerie Helder<\/p><\/div>\n

#26 Sander Reijgers<\/p>\n

Nadat de dorpsstyliste de wijde omtrek van grasgroene muren had voorzien, vertrok ze met de brandweerman om zich met ziel en zaligheid over te geven aan de vuurrode kleur van de passie. Het dorp zou geen dorp zijn, als het zich niet boog over de achtergeblevenen. Er werd getroost, geluisterd, gekookt, bijgeschonken, bezwerend toegesproken (\u2018Nee, de auto in brand steken is geen goed idee!\u2019) en harten onder de riem gestoken. De kinderen sloegen zich zoals gewoonlijk weer kranig en veerkrachtig erdoorheen.<\/p>\n

Het mooiste groen dat ik ooit gebruikte was \u2018Hookers Green\u2019 een aquarelverf van Schmincke Horadam. \u2018Hookers Green\u2019 komt ook in andere verfsoorten voor, maar juist de transparantie bij aquarel verleent het die kleursensatie van licht dat door bladeren valt. De naamgever was de Engelse auteur, botanist, illustrator \u00e8n directeur van de Royal Botanic Kew Gardens, William Jackson Hooker. Hij verzamelde en droogde zo\u2019n miljoen verschillende plantensoorten uit diverse delen van de wereld met een specialisme in mossen en varens voor een omvangrijk herbarium. Daar maakte hij ook illustraties bij, aangezien de planten hun kleuren kwijtraakten tijdens het droogproces. De kleur groen die hij daarvoor benodigde was niet voorhanden dus ziedaar, de geboorte van Hookers Green!<\/p>\n

De mosachtige schilderijen van Sander Reijgers zag ik voor het eerst op een beurs, niet deze werken, maar de latere oppervlaktes van geborstelde verftorentjes. De uiterst kwetsbare ophogingen van ontelbare verflagen die snel en voorzichtig vlindervlug over het oppervlak gestreken en gerold worden, vormen verleidelijke tintelende reli\u00ebfstructuren. Het worden verftapijten waarop men in kan zoomen en architectonische constructies kan ontwaren of uit kan zoomen om een verhaal over kleur te ervaren. De opgebouwde kleuren blijven zichtbaar, zowel in het werk zelf als in de zijkanten en vormen allemaal samen de nieuwe kleuren, die gemengd tot grijs zouden versmelten maar nu in helderheid en ruimte door het oog en het licht worden gemengd.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Jessica<\/a>

Jessica Backhaus ‘Finding Peace’ 2014<\/p><\/div>\n

#25 Jessica Backhaus (DE)<\/p>\n

De Berlijnse fotografe Jessica Backhaus leerde ik kennen via Instagram.
\nIk viel voor de schilderachtige blik in haar fotografie, en zij verloor haar hart aan een klein maanschilderij dat ik gepost had.
\nInmiddels hangt het schilderij aan haar muur in Berlijn en arriveerde hier onlangs deze wolkenfoto \u2019Finding Peace\u2019, uit de serie \u2018Six Degrees of Freedom\u2019.
\nHet is een foto van een behang met grafische wolken dat door de tijd verkleurd is. Het behang is wat vuil geworden, elders in de ruimte werd een plafond of belendende muur gewit. De witte verfspatten waaieren alle kanten op waardoor de regen niet valt maar stijgt, de zwaartekracht wordt omgekeerd. Rechtsonder in de foto zie je een fractie van een spiegeling waardoor de fotografe aanwezig is in het beeld, links in de foto bevindt zich een vage cirkelachtige open vorm, een oog, pupil, lens en zoeker.
\nEen van mijn favoriete bezigheden als kind was naast het beklimmen van hoge bomen en het leegplukken van andermans tuinen ook het kijken naar wolken, de voorbijschuivende toneeldecors van de hemel. Al het denkbare kwam voorbij en transformeerde tot nieuwe vormen en verhalen. Het was een leer van voortdurende verandering.<\/p>\n

In de serie \u2018Six Degrees of Freedom\u2019 onderzoekt Jessica Backhaus haar geheugen op een po\u00ebtische gelaagde wijze.
\nHet opgroeien in diverse Duitse steden, uitzichten die ze gezien zou kunnen hebben, kindersnoep, speelplaatsen of zwembaden die er nu verlaten bij liggen in de kleuren van reclamevormgeving uit de jaren 70. De afwezigheid van haar vader die toneelspeler was, legt ze vast in de beelden van lege theaters waar hij optrad, in coulissen en toneelattributen. Sporen van de mens zijn achteloos, de blik op uitzichten is indirect, de beelden worden gezien in het heden maar zoeken het beeld uit het verleden en worden de toekomstige nieuwe herinneringen.
\nDe hele serie gaat over het menselijk vermogen om te kunnen bewegen in tijd en ruimte, in elke denkbare richting.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Ron<\/a>

Ron van der Ende ‘Hatched Job’ 2016 basreli\u00ebf in salvaged wood<\/p><\/div>\n

#24 Ron van der Ende<\/p>\n

Op het platteland hakken we hout.
\nNiet alleen in de winter maar het hele jaar rond.
\nWe hebben stapels die vers zijn en twee jaar onaangeraakt blijven, stapels met oud stookklaar hout en we hebben onze voorkeuren.
\nFruitbomenhout bijvoorbeeld brandt langzaam en rustig met blauwe dansende vlammen, berkenhout geeft veel hitte, is ideaal voor de aanmaak, populierenhout daarentegen gaat in laaiende rook op waar je bij staat.
\nLangzame groei is goed, compact en stevig, een solide basis voor lange branduren.
\nEn ja, dat kun je doorvoeren naar kunstenaarschap, het gestage doorwerken jaar in jaar uit, het opbouwen van een oeuvre met een lange adem, en hoe dat in contrast staat tot de waan van de dag, de hype, gekoppeld aan de verslavende behoefte om te willen scoren. Zo buitelden de halleluja klanken over Wolfson in het Stedelijk over elkaar heen, en was er verbijstering over de solo van Klibansky in de Fundatie. Het eerbetoon aan Jan Roeland week daarentegen uit naar Rotterdam, er was geen plaats in het Stedelijk, in de stad waar hij zo\u2019n 50 jaar geleefd en gewerkt had.<\/p>\n

Ron van der Ende is uit fruitbomenhout gesneden, geworteld in Rotterdam.
\nZijn werk werd twee jaar geleden in een mooi overzicht in de Kunsthal getoond en was dit jaar weer te zien op Art Rotterdam. De eerste keer dat ik zijn werk zag herinner ik me ook nog goed. We exposeerden gelijktijdig op de toen nog groots en breed opgezette Kunstrai, in een tijd dat de galeries nog door \u00e9\u00e9n deur konden.
\nIk liep de hoek om en BAM, aan de grond genageld, daar hingen de houten boten waar het allemaal begon, nog in bescheiden formaten en zonder perspectivische vertekening, maar de basis was daar. Het kleurgevoel, het materiaal, het ambacht en het plezier.
\nAl die recycle gekleurde blokjes hout, vastgespijkerd met nageltjes, muziek op de achtergrond. Elk bas-reli\u00ebf vordert gestaag en schilderkunstig, want zorgvuldig worden de aangename kleuren gecomponeerd. Naadloos en volmaakt worden de vlakjes berekend, uitgetekend, verlijmd en gefixeerd. Door optische illusie kijken we naar een ruimtelijk omvangrijk object, maar de werken zijn vrijwel tweedimensionale wandobjecten. We zien kleuren uit een andere tijd gecombineerd met de opgewekte energie van het maakproces, de ritmisch oplichtende spijkertjes en het briljante idee dat er BAM ineens was. <\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Diana<\/a>

Diana Scherer ‘Harvest’<\/p><\/div>\n

#23 Diana Scherer<\/p>\n

Nooit meer kan ik tuinbonen verplanten zonder aan Diana Scherer te denken.
\nIn de kweekbakken stond een patroon in de bodem gestanst, dat de ontkiemde zaden met lange witte wortels enthousiast volgden. In slechts twee weken tijd hadden ze de hele ondergrondse kweekruimte tot een virtuoos samenspel van witte in elkaar gevlochten lijnen getransformeerd. Aarde werd terzijde geduwd, de groeikracht was immens en van een betoverende ritmische natuurlijkheid. Op diverse plaatsen namen de wortels het over en vormden door ineengestrengelde uiteinden en herhaling van de route dikke witte verbindingen met de wortels van de volgende plant.
\nHet schijnt, dat planten van eenzelfde familie elkaar bijstaan in lastige tijden. Wordt het te nat, te droog, komen er ziektes of insectenplagen bij een van de leden, dan sturen de omringende planten hun wortels om de benodigde bouwstoffen of vochtregulatie aan te leveren.
\nZet je meerdere verschillende plantensoorten bij elkaar, dan is er sprake van aarzelende opname in de groep. Sommige planten gedogen elkaar, andere overwoekeren. Ze kunnen een schadelijke uitwerking hebben of elkaar juist versterken. Het zijn eigenlijk net mensen.<\/p>\n

De wortelweefsels van Diana Scherer herinneren aan de Koptische weefsels uit de late oudheid. Deze zijn juist dankzij kurkdroge aarde bewaard gebleven.
\nZeker de weefsels uit de Arabische periode tonen in hun abstractie en decoratieve ornamentiek een zekere verwantschap. Ik zou ze wel eens gecombineerd met haar werk in een tentoonstelling willen zien.
\nIn haar laatste onderzoek richt zij zich in samenwerking met de Radboud Universiteit Nijmegen op mogelijkheden om duurzaam textiel uit haar gekweekte plantenwortels te vervaardigen.
\nEn de toekomstige stof dan gekleurd met Amarant, Saffraan of Indigo… oh, doe mij zo\u2019n jurkje!<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Alexandra<\/a>

Alexandra Roozen ‘Around the Bend’<\/p><\/div>\n

#22 Alexandra Roozen<\/p>\n

Alexandra Roozen betreedt de witte ruimte.
\nGewapend met de boormachine, verlengd met een grafietstift gaat zij de strijd aan met het witte vlak, de klare lijn en de zilveren aluminium plaat.
\nDe trillingen van de lijnen en vlekken zijn onvoorspelbaar en daardoor verrassend in regelmaat en ritme.
\nDe oerknal, zo ongeveer zou hij eruit kunnen zien.
\nVanuit de exploderende kern wegschietend in alle richtingen, naar het volgende vel papier tot in oneindigheid. Een leven zou je kunnen vullen met het voortzetten van deze serie \u2018To Bend\u2019. Ergens zou het perspectief af kunnen buigen, zoals de sterrenstelsels die vanuit spiraalstelsels hun verdwijnende beweging bijstellen naar elliptisch. <\/p>\n

De Griekse filosoof en astronoom Anaxagoras (5e eeuw v. Chr.) zocht overal naar zuiver natuurlijke, mechanische oorzaken. Hij wees al op de oorspronkelijke toestand van het universum, de oerchaos, en de pogingen van de geest om orde te willen scheppen in de chaos.
\nHij gaat uit van de \u2018alles is alles\u2019 theorie, beginnend bij een kiem waarin alle kwaliteiten aanwezig zijn. Stoffen en deeltjes konden transformeren en van inhoud of compositie veranderen.
\nHij verbindt dit ook aan kleurloosheid: \u2018Toen alle dingen nog ongescheiden bij elkaar waren was er geen kleur in zichtbaar. Dat werd namelijk verhinderd door de menging van alle dingen, van vochtig en droog, van warm en koud en van stralend en donker en omdat er veel aarde in aanwezig was en zaden in eindeloze massa die in niets op elkaar leken.\u2019
\n In grijs komen alle kleuren samen, de grijzen zijn naar alle waarschijnlijkheid ontelbaar. Ze worden anders waargenomen door kleurenblinden dan door kleurgevoeligen. Voor die laatste groep schijnt door elke grijze kleur de weerkaatsing van een omgevingskleur, een complementaire vermenging met een achtergrond of een versterkt contrast naarmate de achtergrond licht of donker is.
\nAlexandra Roozen heeft voor haar geschreven ruimtebrieven geen kleur nodig. Sterrenstof van grafietslijpsel en inkt volstaat om ons mee te voeren in haar beheerste grenzeloosheid.<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Harm<\/a>

Harm Hajonides ‘Wij zijn omvangrijk’<\/p><\/div>\n

#21 Harm Hajonides<\/p>\n

WIJ ZIJN OMVANGRIJK
\nVanaf het moment dat het beeldbericht in mijn mailbox verscheen, liet deze gedachte me niet meer los. De woorden kwamen me zeldzaam troostrijk voor. Alsof er wel degelijk een diepere zingeving bestond die uit kon stijgen boven het feit dat elk leven afstevent op een dood. Het afgeplakte woord verbergt ZIN en ZON op een zonnig geel vlak, het kader is begrensd en valt binnen de beschikbare ruimte. De betekenis van de woorden reikt echter verder dan de ruimte, wordt imaginair en grenzeloos en verbindt ons met een uitdijend universum.
\nBij het werk van Harm Hajonides denk ik ook aan de mythe van Sisyphus. De repeterende handelingen op de ateliermuur: een ordening van gedachte-papier-kleur-woord gevolgd door componeren-afbreken, scheuren-knippen-plakken-afbreken, Rorschach-afbreken, absurditeit-afbreken. Het moment van voltooiing wordt vastgelegd, en de rotsblok valt weer naar beneden om opnieuw te beginnen.
\nIn het verhaal \u2018Het Raadsel\u2019 vraagt Albert Camus zich af \u2018Waar is de absurditeit van de wereld? Is het deze schittering of de herinnering aan haar afwezigheid? Hoe heb ik met mijn geheugen zo vol zonlicht op de zinloosheid kunnen wedden?\u2019<\/p>\n

In de tentoonstelling \u2018IK WAS JE\u2019 (PARK Tilburg, gastcurator Chantal Breukers) wordt een aspect van zingeving belicht: hoe geven wij invulling aan constructies van geborgenheid, in jong zijn, in onze dromen, ons lichaam, onze huizen, tussen onze spullen en in onze woorden.<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Elspeth<\/a>

Elspeth Diederix ‘Diamond Yellow Lilytulip’<\/p><\/div>\n

#19 Elspeth Diederix<\/p>\n

\u2018And above all watch with glittering eyes the whole world around you because the greatest secrets are always hidden in the most unlikely places.
\nThose who don\u2019t believe in magic will never find it.\u2019
\nRoald Dahl<\/p>\n

Ook Elspeth Diederix kent een vroege jeugd in een ander continent. Ze werd als dochter van een geoloog geboren in Nairobi, Kenia en groeide op in Colombia.
\nHet land kent tropische bossen, felgekleurde huizen, bonte markten, exotische vogels, bloemen die op vogels lijken, nachtblauwe vlinders en plasticzakjes in alle kleuren van de regenboog.
\nIn haar vroegere foto\u2019s werden krachtige kleuraccenten ge\u00ebnsceneerd. Rose papiertjes op witte berkenstammen, wegwaaiende plastic zakken, met kleurig plastic of groene bolletjes bedekte gezichten en felle doeken in de natuurlijke ruimte. Het waren heldere kleurtoevoegingen als in een schilderij, alle elementen werden zorgvuldig tot een compositorisch evenwicht gerangschikt met plastic flesjes als kleurtoetsen.
\nVoor deze werken dienden reizen vaak als katalysator: het nieuwe kijken, de eerste blik op het onbekende, het onvoorspelbare, de grote charme van het onverwachte, een zekere dromerige gewichtloosheid der dingen.<\/p>\n

Ook in haar nieuwste serie \u2018The Studio Garden\u2019 wordt de werkelijkheid gemanipuleerd maar lijkt de blik meer naar binnen gericht. We volgen het seizoen in haar tuin, het eerste groen, de voorzichtige winterbloeiers, miraculeuze tulpen, samengestelde bloemen en beschilderde bloemblaadjes. Hier op de foto staat een gele tulp als een harlekijn van Picasso tegen de grijze achtergrond. We zien verfijning in de toevoeging, kleine penseeltoetsjes kleurden het ruitjespatroon. Het benadrukt de vorm van de tulp, voegt sprankeling toe en verbindt de andere twee rode accenten in het vlak. Net als bij de bloemstillevens uit de Gouden Eeuw, waar bloeivormen gecombineerd werden die onmogelijk in hetzelfde seizoen konden bloeien, schept ook Elspeth Diederix in haar foto\u2019s een nieuwe natuurlijke schoonheid door de samenvoeging van bloemen, verf en belichting.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Sigrid<\/a>

Sigrid van Woudenberg ‘Living \/ Light’ 2016<\/p><\/div>\n

#18 Sigrid van Woudenberg<\/p>\n

Lang geleden betrok ik een bovenetage met extra zolderverdieping.
\nHet hoekhuis stond in een volkswijk en had een obscure voorgeschiedenis.
\nMijn eerste nachten werden in beslag genomen door een stoet onbekende mensen die ik uitgeleide moest doen, door ze naar de voordeur te begeleiden. Sommigen vertrokken geruisloos, anderen hadden zachte dwang nodig, overredingskracht of een handdruk.
\nDe mannen, vrouwen en enkele kinderen hadden een transparant voorkomen dat herinnerde aan de volumes van de zwaartekracht in een andere tijd.
\nDit proces herhaalde zich gedurende enkele nachten in vrijwel identieke tijdrovende afscheidsrituelen. Elke keer sloot ik de deur na de laatst vertrekkende, om in mijn slaap uitgeput enkele uren te slapen.<\/p>\n

Soms worden deuren naar een onderbewustzijn geopend. Daar in die donkere onderbelichte ruimtes liggen de eerste herinneringen, vergezeld door beelden en een rijk palet aan geuren.
\nIn de tekeningen van Sigrid van Woudenberg heerst tropische vegetatie over de nietige mens. Haar vroege jeugd in de nabijheid van de jungle van Suriname is fragmentarisch gedocumenteerd. Kleine groepjes mensen verworden tot schimmen terwijl planten gedetailleerd en duister de ruimte in beslag nemen. De vochtige broeierigheid en ondoordringbaarheid staat op monumentale tekeningen. Het is altijd schemertijd onder de hoge bomen, het kraakt ondefinieerbaar, het gevaar heeft duizend ogen en ademwortels. Regen valt warm, zwaar, loodrecht en dagenlang. Winti en vooroudergeesten bevolken aarde, water, bos en lucht. Slangen zijn de aardegeesten, ze waken over opzwepende rituele dansen en de witte klei, die het lichaam licht maakt en zo de mogelijkheid biedt om niet uit de toon te vallen bij goden of geesten.
\nAndere delen van de wereld vertellen andere verhalen van droogte, weidsheid en sensualiteit, ommuurde paradijzen met muziek en bloeiende oleanders, ook hier wordt gedanst, in deze oudste zandkleurige steden ter wereld. En boven die steden in vruchtbare valleien zweven visioenen en profetie\u00ebn, een niet te keren apocalyptisch onheil. Voordat de duisternis valt en de lichten doven is de verdrijving uit het paradijs een werkelijkheid geworden.<\/p>\n

\u2018The many great gardens of the world, of literature and poetry, of painting and music, of religion and architecture, all make the point as clear as possible:
\nThe soul cannot thrive in the absence of a garden. If you don\u2019t want paradise, you are not human; and if you are not human, you don\u2019t have a soul.\u2019
\n– Sir Thomas More \u2018Utopia\u2019 1516<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Sigrid<\/a>

Sigrid Calon ‘Composition with two dots’ Risoprint<\/p><\/div>\n

#17 Sigrid Calon<\/p>\n

Toen alle kleinkinderen voorzien waren van jeukende rompertjes, wollen jurkjes en broekpakjes stortte mijn goedlachse Brabantse oma Holland zich in de jaren 70 op een nieuw continent, Afrika! Dozen vol breide ze voor de missie en enig gevoel voor stijl kon haar niet ontzegd worden, ze hield wel degelijk rekening met de kleuren van de wol, die de kinderen mooi zouden staan onder de felle Afrikaanse zon.
\nDat klimaat vroeg om opgewekte en stralende kleuren, primair rood, geel en blauw, secundair groen, oranje, rose en paars, afgewisseld in streepjespatronen, opgeluisterd door siersteken en gekleurde knoopjes. Eindeloze variaties waren mogelijk door de samenvoegingen van twee gekleurde draden.<\/p>\n

In het werk van Sigrid Calon staan machinale wetmatigheden in dienst van haar ontwerpen. Vanuit borduurrasters en gelimiteerde kleurcombinaties ontstond haar beeldtaal die begon met bewerkelijke en verleidelijke houtdrukken (de hoogteverschillen! de volle drukinkt!) en evolueerden naar lichtere Risoprints, een stenciltechniek. Haar kleurgevoel is persoonlijk, de gebruikelijke basisdrukkleuren magenta en cyaan werden vervangen door sprankelende tussenkleuren. Alle 120 composities zijn gebundeld in een (uitverkocht) gelauwerd boek, maar wel als losse prints nog leverbaar.
\nDe ontwerpen worden inmiddels ook uitgevoerd in ruimtelijke geometrische installaties. Muurbedekkend in een geweven wollen Jacquard, als vloerdessin of als boekomslag en kaarten.
\nDe werken hebben ritme, kleur en soul. Ze verbinden design met de regelmaat en verrassingen in natuurpatronen. Lokkende bloemen, exploderende palmbomen, knipperlichtende reclames in nachtelijke steden, een glas vol kauwgomballen…
\nDe fashiondesigner Paul Smith zei het al: you can find inspiration in everything-
\n(and if you can\u2019t, look again).<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Udona<\/a>

Udona Boerema<\/p><\/div>\n

#16 Udona Boerema<\/p>\n

Udona Boerema, wat een klinkende naam om te onthouden.
\nZe is afkomstig uit de streek waar ik tegenwoordig woon, het noorden van het land, waar de horizon laag is, de wolken als bergen oprijzen en alle verticale elementen in het landschap als silhouetten in het uitgeklede decor staan.
\nZe is de beheerste zenmeester van het ruwe linnen.
\nVezelig geweven behoudt het onder de transparante schilderslaag overal tactiliteit.
\nDe natuurlijke kleuren herinneren aan het vlas dat op de velden in de wind waaide.
\nHet hele maakproces van het linnen ligt erin opgeslagen, het zwingelen, hekelen, roten en andere vergeten woorden.
\nRegen, dauw en zon zijn nodig om de vlasvezels in enkele weken in optimale conditie te brengen.
\nDe gele zon, bruine klei, licht en schaduw in druppels verf staan in vloeiende vormen z\u00f2 en niet anders op het linnen.
\nWater en transparantie zijn wonderlijke componenten om de compacte oude massa van een bergmassief te schilderen.
\nHet lijkt dan ook meer over beweging en beheersing te gaan, het meesterschap na de eindeloze herhaling van eenzelfde motief.
\nUdona Boerema exposeerde onlangs bij Gray Contemporary in Houston Texas.
\nIn het najaar zal het werk weer in Nederland getoond worden.<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Stefaan<\/a>

Stefaan Vermuyten ‘Bruine mannetje’<\/p><\/div>\n

#15 Stefaan Vermuyten (BE)<\/p>\n

– Ik vind uw schilderijen van de hoogste ladder! Wat zeg ik? Van de bovenste trap!
\n– Dank u. Nu maar hopen dat de verkoop in de stijgende lift gaat zitten.
\nStefaan Vermuyten<\/p>\n

We wonen in de rimboe.
\nRuim een jaar geleden besloot ik schoorvoetend dat het eens tijd werd voor social media. Nadat ik een winter lang verzamelingen beeldmateriaal had gehamsterd op Pinterest, volgde in de lente Facebook om het actuele speelveld der kunsten beter te kunnen volgen. Recentelijk kwam daar nog Instagram bij, het is minder log, internationaler in reacties en ruimhartiger, want de zuinige FB duimpjes hebben ze achterwege gelaten.
\nBeeld en schrijven van Stefaan Vermuyten leerde ik pas kennen via FB.
\nZijn stijl lijkt eclectisch, alsof elk idee dat zich aandient omgezet wordt in een bijpassende schilderwijze, soms duister en lithografisch, soms helder in enkele rake verfstreken. En altijd met een ontspannen schildershand die nooit dicht plamuurt en de ondergrond ademruimte geeft. Omdat de schilderijen en tekeningen vaak intieme formaten hebben ten opzichte van hand en materiaal behouden ze monumentaliteit en kracht. Je voelt dat de werken in verbinding staan met schilders uit andere eeuwen en windstreken als Goya, Daumier en Monticelli, of resoneren met Fautrier en Auerbach.
\nIn zijn eigen land staan ze hun mannetje naast Walter Swennen, ze laveren met meer po\u00ebzie en souplesse dan Marc Maet en delen de liefde voor comic strip met Jo de Smedt.
\nZijn milde humor weerlegt platitudes, fileert fijntjes de waan van de dag. Vaak geeft hij een extra zwengel aan associaties om met iets originelers op de proppen te komen.
\nTaal en beeld vormen een kolderieke kruisbestuiving van subtiele spot.
\nJuist in dat feilloze oog voor absurditeit schuilt een van de geheimen van het leven.
\nOp Facebook is zijn werk dagelijks te volgen. Maar beter nog even afreizen naar Galerie EL.<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Dirk<\/a>

Dirk Zoete, tentoonstelling SMAK Gent<\/p><\/div>\n

#14 Dirk Zoete (BE)<\/p>\n

Op het podium staat een trampoline.
\nOskar Schlemmer is 32 en speelt. Springt hoger en hoger in sierlijke bogen en achterwaartse salto\u2019s, amuseert zich kostelijk in zijn vlucht door de tijd.
\nZijn Triadisches Ballet op muziek van Paul Hindemith werd in de jaren 20 van de vorige eeuw opgevoerd, geheel in de lijn van het gedachtegoed van het Bauhaus.
\nEnkele jaren daarvoor verspreidde zich het nieuws razendsnel rondom de spraakmakende uitvoering van het met schandalen omgeven ballet Parade voor de Ballets Russes van Diaghilev. Een droomsamenwerking tussen Satie, Cocteau en Picasso.
\nOngeveer in datzelfde tijdsbestek schilderde Malevich zijn eerste suprematische schilderijen. Ten tijde van het Triadische Ballet werden zijn kleurrijke boeren op houten panelen op het podium gehesen.
\nEen paar jaar later op een andere plek in de wereld: Alexander Calder, de kleerkast met de ziel van een nachtegaal, knutselt 4 jaar lang en de circuspiste beweegt.
\n30 jaar later de maskers en tekeningen van Saul Steinberg gefilmd door Inge Morath.<\/p>\n

We springen in deze jonge eeuw: luid gejuich voor Dirk Zoete in het SMAK! BOEM PAUKESLAG!
\nNog tot 4 juni in Gent te zien \u2018To be determined. According to the situation.<\/p>\n

DADA IS ALIVE \u263a<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Leon<\/a>

Leon Adriaans ‘Boek’<\/p><\/div>\n

#13 Leon Adriaans<\/p>\n

Met Leon Adriaans had ik ooit een leuk gesprek over enkels.
\nHij keek altijd naar damesenkels, die moesten smal zijn in verhouding tot het been, dan was de rest ook altijd goed. Zijn paarden selecteerde hij ook op kracht in de benen.
\nIk kwam hem vaak tegen in het moerasgebied Het Bossche Broek, als ik richting Sterrenbos fietste, waar hij dan net vandaan kwam. Meestal maakten we een kort praatje over het landschap, het schilderen of muziek. In zijn atelier klonk altijd zigeunermuziek uit een gammel bandrecordertje met cassettes. Het atelier was volgepakt, in vitrines schitterden zijn omvangrijke boekwerken met handgeschreven tekst en beeld. Beschilderde voederzakken hingen tot aan het plafond, en de doorkijksculpturen stonden als Afrikaanse spirit ladders van de Dogon gegroepeerd in een hoek. Alle stukjes muur waren benut en volgehangen met werk in wording.<\/p>\n

Enkele jaren geleden behoorde dit schilderij van Leon Adriaans kortstondig tot onze collectie. Het hing naast het werk van JCJ Vanderheyden, de twee waren vrienden tijdens hun leven, het grootste deel van onze muren werd in beslag genomen door boeken, het schilderij klopte.<\/p>\n

Wat eraan vooraf ging.
\nIk had een succesvolle tentoonstelling afgesloten in een galerie. Na afloop bleek, dat de galeriehouder niet aan zijn betalingsverplichting kon voldoen. Er was in de voorgaande maanden een grote betalingsachterstand ontstaan die resulteerde in een lange reeks gedupeerden, waaronder 15 aan de galerie verbonden kunstenaars.
\nZo snel mogelijk haalden we de resterende schilderijen op. Op de tafel lag een ingepakt schilderij, dat diezelfde dag door een klant opgehaald zou worden. Mijn man zei meenemen, het moet maar bij ons opgehaald worden. Het werk was echter al betaald en ik besloot om het te laten liggen. Een dilemma, wat zou u doen?
\nTer plekke opperden wij de mogelijkheid om ons in kunstwerken uit te laten betalen. Ik rekende de galeriehouder voor, dat hij met elke ruil zijn provisie van 50 % op de schuld af kon strepen, dus telkens zijn schuld kon halveren.
\nAls onderpand namen we het werk van Adriaans mee.
\nDe galeriehouder begreep de rekensom niet, zoals hij wel meer niet begreep.
\nHij was het niet eens met onze actie en stuurde de weduwe van de schilder op ons af.
\nWoedend was ze, na lang praten konden we het bij haar kopen voor het volle pond.
\nDat zat er niet aan, we moesten de winter nog door zonder het inkomen waar we op gerekend hadden. Het schilderij werd opgehaald.<\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Marthe<\/a>

Marthe W\u00e9ry tentoonstelling BPS22 Charleroi BE<\/p><\/div>\n

#12 Marthe W\u00e9ry (BE)<\/p>\n

Fantastische foto, de opening in BPS22, eind februari dit jaar.
\nDoor de kleurstelling en de mode worden we 70 jaar terug gezet in de tijd.
\nHet geluid van klikklak-hakken op harde ondergronden in museumzalen of galerieruimtes… Ze verstoren en galmen na, weerkaatsend tegen muren.
\nKoningin Mathilde op de foto blijft mooi stil staan, houden zo.
\nWant licht en schaduw horen geluidloos te zijn.
\nDe suppoost is wel blij met de hakken.
\nZe maken de benen mooier, de enkels dunner, de spanning in de kuit aanlokkelijker.<\/p>\n

Hoogleraar in de schilderkunst Marthe W\u00e9ry (1930-2005) droeg comfortabele schoenen en kleding.
\nBewegingsvrijheid is essentieel voor de kunsten.
\nHaar werk wandelde in 1975 het Stedelijk Museum binnen om deel te nemen aan de tentoonstelling over fundamentele schilderkunst.
\nHaar kleuren strekken zich loom en verzadigd uit in de ruimte.
\nZe spelen met licht en schaduw, weerkaatsen klanken en zingen.
\nVele lagen acrylverf worden transparant over elkaar gezet, soms met kwasten, soms sterk verdund gegoten. De pigmentdelen kiezen hun eigenzinnige wegen op het doek, soms gestuurd door de doeken iets op te tillen.
\nZe liet zich inspireren door de Russische constructivisten met hun eenvoudige vormen en primaire kleuren.
\nVele monochrome schilders zouden volgen. Slechts zelden bezitten ze de zinderende kwaliteiten van Marthe W\u00e9ry.<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Het<\/a>

Het Overschilderschilderij, laag 121 Anke Roder, concept Daan den Houter<\/p><\/div>\n

#11 Daan den Houter – Het overschilderschilderij<\/p>\n

\u2018Rodertje\u2019, schampert mijn man, \u2018hoe haal je het in je hoofd… energie steken in een schilderij dat in no time weer liefdeloos overgekalkt wordt door de volgende schilder?\u2019
\nWelnu, eenmaal als een prinses op de erwt mijn verfhuid leggen op de vele gekleurde lagen van mijn voorgangers…
\nDe schilderkunstige uitdaging om op een oppervlak te werken als een rauhfaser behang uit de jaren 70…
\nEenmaal deelnemen aan een kortste tentoonstelling in een kleinste galerie…<\/p>\n

Daan den Houter en Anique Weve sleepten het overschilderschilderij via Harlingen naar Zandeweer. Ze hadden oesters gestoken aan de kust en konden hier op krachten komen met gebakken scharreleieren van Truus de kip.
\nDe gezochte boef Beagle Boy van Arie van Geest (laag 120) grijnsde me bemoedigend tegemoet.
\nAllesbehalve liefdeloos schilderde ik alle donkere delen licht in, een goede schuilplaats onder de verf.
\nLichte verf benadrukt het reli\u00ebf, ik besloot tot een donker schilderij, \u2018Stardust, Citylight\u2019, ook omdat het in de avond in Rotterdam gepresenteerd zou worden.
\nHet concept van dit werk van Daan den Houter startte 15 jaar geleden in mei 2002 en inmiddels weegt het schilderij met 121 olieverflagen 10 kilo en wordt vervoerd in een houten koffer die over enkele jaren ook uit zal moeten dijen.
\nBehalve als zich een koper meldt natuurlijk, gecharmeerd van een concept dat tegen de marktwerking van beeldende kunst ingaat.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Remco<\/a>

Remco Dikken ‘The trumpet Man’ 2016<\/p><\/div>\n

#10 Remco Dikken<\/p>\n

In de verte trompetgeschal!
\nRitmisch naderen de voetstappen van marcherende gardisten in de maat van het tromgeroffel.
\nEen doedelzak, paarden, de cavalerie, in de lucht een Zeppelin, het ontploffende lawaai van een bommenwerper, de pirouettes van een ballerina.
\nDe spelende mens duikt, springt, danst, zweeft, valt.
\nHij ontketent oorlogen, in vorige eeuwen en toekomstige.
\nSpreekt zichzelf moed in \u2018just do it\u2019, erkent zijn mislukkingen en reflecteert \u2018daar sta je dan\u2019.
\nHet gezag buigt, de humor redt. Altijd.
\nDe stoet verschuift in stille kleuren op het papier, allemaal familie.
\nIn de coulissen van het theater ontstaan de karakters uit een surrealistisch universum van frottage.
\nDe wereld van Remco Dikken passeert vanuit de loopgraven in een zachtmoedige revolutie.<\/p>\n

ik draai een kleine mooie revolutie af
\nik ben niet langer van land
\nik ben weer water
\nik draag schuimende koppen op mijn hoofd
\nik draag schietende schimmen in mijn hoofd
\nop mijn rug rust een zeemeermin
\nop mijn rug rust de wind
\nde wind en de zeemeermin zingen
\nde schuimende koppen ruisen
\nde schietende schimmen vallen
\nik draai een kleine mooie ritselende revolutie af
\nen ik val en ik ruis en ik zing<\/p>\n

Lucebert
\nuit: Verzamelde gedichten, De Bezige Bij 2004<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Jean<\/a>

Jean Brusselmans, tentoonstelling ‘De Zee- salut d’honneur Jan Hoet’ 2015 Mu.ZEE Oostende BE<\/p><\/div>\n

#09 Jean Brusselmans<\/p>\n

De zeewind raast hier over de vlaktes, schapenwolken waaien zuidwaarts.
\nBij die bolle wolken, die als gebeeldhouwde objecten voor het lege blauw staan denk ik vaak aan de wolken van Jean Brusselmans.
\nIk lees, dat hij de natuur beschouwde als een wonderlijk mathematisch monument. Hij herleidde zijn onderwerpen tot geometrische vormen.
\nSchilderde bepaalde motieven in herhalingen. \u2018Peindre comme on pense. Dessiner na\u00eff.\u2019
\nHij was inderdaad een meester in zijn vlakbeheersing.
\nHier zien we twee versies van De Storm, geschilderd in 1938.
\nDe grote lijnen en vormen staan hetzelfde in het vlak. De zon vormt een gele driehoek die achter de wolken, opgebouwd uit ronde vormen, verdwijnt. De horizon loopt vrijwel exact in het midden om het vlak in twee rechthoeken te verdelen.
\nAls we de verschillen zoeken in het rechter schilderij, dan zijn die afgezien van de wat rommelige schilderstijl miniem: het donkergrijze golfje rechtsonder en het middengedeelte van het schilderij, waarbij de achterste branding en de watervlakte meer als schapen en bultruggen aanwezig zijn.<\/p>\n

Geologie<\/p>\n

Diepe zee\u00ebn omringen het eiland
\ndiepe blauwe zee\u00ebn omringen het eiland
\ngij weet niet
\nof het eiland van de sterren is daarboven
\ngij weet niet
\nof het eiland aan de aardas is
\ndiepe zee\u00ebn
\ndiepe blauwe zee\u00ebn
\ndat het lood zinkt
\ndat het lood zoekt
\ndat het zinkend zoekt
\nen zinkt zoekend
\nzoekend zijn eigen zoeken
\nen al maar door
\nzinkt
\nen al maar door
\nzoekt
\ndiepe zee\u00ebn
\nblauwe zee\u00ebn
\ndiepe blauwe zee\u00ebn
\ndiepblauwe zee\u00ebn
\nzinken
\nzoeken
\nnaar de omgekeerde sterren
\ntweemaal blauw
\nen tweemaal bodemloos
\nWanneer vindt het blauwe lood
\nin de blauwe zee
\nde groene wier
\nen de koraalrif
\nEen dier dat door het leven jaagt naar een gedachte vrede
\n\u2013 een wanen in duizend duizendjarige sellen \u2013
\ngelijk een dier dat jaagt en aan zijn blinde vingers vindt
\nalleen het herhalen van het gedane doen
\ngelijk een dier zo
\nzo zinkt het lood
\ndes zeemans
\nMoest dit zinken langs uw ogen zijgen gij kende niet
\neen groter leegheid<\/p>\n

Paul van Ostaijen ( 1896-1928)<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Tim<\/a>

Tim Ayres ‘Poem’<\/p><\/div>\n

#08 Tim Ayres (UK)
\nZijdezacht zijn ze, de spalters waarmee Tim Ayres zijn vloeibare lagen verf aanbrengt.
\nDe tonen worden over elkaar gezet, telkens een nuance verder op een denkbeeldig palet gemengd.
\nRechtop staat het doek, dus de zwaartekracht huilt geluidloos.
\nNa vele lagen, als de ondergrond spreekt, is het tijd voor de schrifttekens.
\nGesjabloneerde folie met uitsparingen in het juiste formaat wordt aangebracht, er volgt een laatste geschilderde laag om de letters in het vlak te plaatsen.<\/p>\n

-And all that poetry shit means nothing now to me-<\/p>\n

We zien op zijn site bij \u2018this happened\u2019 het ontstaan van dit werk.
\nHet woord \u2018now\u2019 impliceert dat po\u00ebzie wel ooit van betekenis was.
\nMisschien in dit werk uit de \u2018poem\u2019 serie uit 2015, waar de po\u00ebzie in lichte letters prominent en solitair in een bescheiden hoek op een stralende koele rood-rose achtergrond staat.
\nHetzelfde woord geplaatst op een andere kleur heeft echter een andere uitwerking.
\nOp krijtachtige iriserende poederkleuren staat \u2018poem\u2019 in mist gehuld en fluistert.
\nIs de achtergrond ultramarijn blauw, dan oogt de verlegen plaatsing in de hoek toch vertrouwenwekkend en zelfverzekerd.
\nDe kleurklanken vermengen zich met de tekstflarden die uit het onderbewustzijn tevoorschijn komen.
\nDe zeggingskracht van de dichter transformeert tot beeldtaal.
\nDe zwaartekracht wordt opgeheven door de kracht van de verbeelding.<\/p>\n

but gravity was nothing
\nyou and me were not
\nwise and we were
\nnot allowed to be
\naviators
\n-Tim Ayres-<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Hinke<\/a>

Hinke Schreuders – work on paper 2017<\/p><\/div>\n

#07 Hinke Schreuders<\/p>\n

In mijn atelier hangt boven de kachel op de schouw een antieke merklap.
\nGeborduurd met rode wol op licht linnen staan allerlei verschillende sterren.
\nHier en daar hebben de draden losgelaten, er is met diverse soorten rood gewerkt en tal van steeksoorten vormen het geheel van een vallende sterren verzameling.<\/p>\n

Hinke Schreuders borduurt.
\nNa kindersc\u00e8nes en zelfportretten in kruissteek, dichtregels en tekstfragmenten volgde de vrouw getooid in elegantie van de jaren 50 en een enkel landschap.
\nSoms zoomt de camera in op het portret
\nVerleden jaar ontstond de serie \u2018story of o\u2019, die verwijst naar \u2018Histoire d\u2019O\u2019 van Pauline R\u00e9age (pseudoniem van Anne Declos), de eerste pornografische roman die door een vrouw werd geschreven. In eerste instantie schreef ze de roman als liefdesbrief aan haar geliefde. De toon is fijnzinnig en registrerend. Veel tijd van de vrouwelijke hoofdpersoon verglijdt in stilte en afwachting.
\nTekstfragmenten zoals \u2018alone, motionless\u2019 of \u2018all soft and silent \/ she waited\u2019 staan geborduurd op wit damasten en linnen bedtextiel. De traagheid van het borduren vult de tijd van het wachten.
\nDe vari\u00ebteit en complexiteit van de steektechnieken nam toe.
\nDe draden meanderen kantachtig over de voorstelling en vormen fijnberagde weefsels.
\nVrouwen worden ge\u00efsoleerd in een donkere omgeving gezet en gaan tinkelen en glanzen onder de draden en glaskralen.
\nOplichtende toverfeetjes en prinsessen worden in gereedheid gebracht, verwachtingsvol en aarzelend.
\nMet rode zijdedraad lokken subtiele accenten op nagels, lippen en mond of hoog gehakte schoenen.
\nDe stoffen van de jurken lossen op en vormen nieuwe patronen in de getekende ruimte.
\nEr gaat een filmische loomheid uit van de beelden, het vergeelde kwetsbare papier moet zorgvuldig en weloverwogen, uiterst voorzichtig en tijdrovend bewerkt worden.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Piet<\/a>

Piet Mondriaan<\/p><\/div>\n

#06 Kunsthal Kade: Piet Mondriaan<\/p>\n

Het zaaltje in het Gemeentemuseum den Haag met de Mondriaans.
\nIk was alleen en stond in het ochtendlicht, dat gedempt werd door lichte doeken voor de ramen.
\nRood, blauw en geel stonden tussen zwarte lijnen op geborstelde tinten wit.
\nElke kleur rood was anders, net als de andere primaire kleuren.
\nDoor de subtiele verschillen in kleurwaardes en door de relatie die de werken met elkaar aangingen gebeurde er iets wonderlijks.
\nDe dwingende composities losten op en de kleuren leken te bewegen.
\nHet was beslist sensueel te noemen.<\/p>\n

Vandaag opent in kunsthal KAdE in Amersfoort de tentoonstelling \u2018De kleuren van De Stijl\u2019, te zien tot 3 september.
\nDe tentoonstelling legt de nadruk op kleurtheorie.
\nDiverse visies op kleur van de leden van De Stijl worden hier getoond.
\nVerder te zien: het gerestaureerde rood van Barnett Newman, het I.K.B. blauw van Yves Klein, het wit van Robert Ryman, maar ook de boeiende kleurtheorie van Josef Albers, die weer uitging van de rechtstreekse interactie tussen de kleuren. Hij heeft meer dan 1000 schilderijen gemaakt om zijn theorie te onderzoeken. Ook hedendaagse kunstenaars ontbreken niet, Olafur Eliasson toont een lichtinstallatie met het regenboogspectrum, we laten ons verrassen door Fransje Killaars, Katja Mater, Jan van der Ploeg e.a.
\nCatalogus met teksten van Robbert Roos, Marjory Degen en Nynke Besemer<\/p>\n

Ook in Amersfoort: het vernieuwde Mondriaanhuis, heropend sinds maart dit jaar.<\/p>\n

Aristoteles (4 eeuw v. Chr.) over kleur:
\nDe oorzaken van de eindeloze vari\u00ebteit aan kleuren: licht en schaduw, intensiteit, menging, glansverschillen, schuren, verbranden, de materie; geen enkele kleur wordt zuiver gezien.
\nOok licht wordt door kleuren gekleurd.
\nAlle kleuren zijn mengsels uit drie componenten: licht, een medium waar het licht doorheen schijnt en een onderliggende kleur.
\nKleuren van doorzichtig materiaal.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Masao<\/a>

Masao Yamamoto – collectie Otto Schaap<\/p><\/div>\n

#05 kunstverzamelaar Otto Schaap<\/p>\n

Vandaag een interview met kunstverzamelaar Otto Schaap.
\nDeze kleine foto van Masao Yamamoto hangt op een prominente plek in zijn huis, centraal in het blikveld vanaf de rustbank.<\/p>\n

Otto, waardoor werd je geraakt in deze foto toen je hem kocht?
\nO.: Door de eenvoud en tegelijkertijd de enorme uitstraling.<\/p>\n

Heeft deze foto ook een symbolische waarde voor je?
\nO.: Dat weet ik eigenlijk niet, daar heb ik niet over nagedacht.<\/p>\n

Bij mij kwam dit werk in relatie tot Bevrijdingsdag in me op. Vrijheid wordt beschermd door de open hand.
\nO.: Verdomd ja, dat heb je goed gezien, haha.<\/p>\n

Kun je een lijn in je verzameling aanwijzen?
\nO.: Kunstenaars zien er vaak een lijn in, maar ik niet. Ik doe maar wat, ik verzamel intu\u00eftief wat ik mooi en interessant vind.<\/p>\n

Met welk werk begon je verzameling?
\nO.: Dat weet ik nog goed! Dat was een tekening van een oude vrouw van William Kuik (Dirkje Kuik). Het was een mooie zomerdag in 1972. Bob Meijer (directeur van het KattenKabinet) haalde me met zijn toenmalige vriendin op en we reden in een open Bolide richting Brouwersgracht. Bij galerie Petit bezochten we de opening van William Kuik. Ik kocht de tekening die Kuik had gemaakt naar aanleiding van zijn boek \u2018De held van het potspel\u2019. <\/p>\n

Heeft Bevrijdingsdag nog een speciale betekenis voor je?
\nO.: Eigenlijk meer de Dodenherdenking. Ik ga altijd naar de Apollolaan, (de Dam is me te massaal), daar ging ik al met mijn ouders naartoe en ook nu nog zie je er oude mensen (veelal oorlogsslachtoffers) met hun kinderen en kleinkinderen.<\/p>\n

Wil je me iets vertellen over de oorlog hoe jij die als kind ervaren hebt?
\nO.: De inval van de Duitsers staat me heel duidelijk bij. Ik werd als 6-jarig jongetje \u2019s morgens wakker door de schietende vliegtuigen. Mijn ouders kwamen ons vertellen dat de oorlog was uitgebroken, waarop mijn broer en ik een vreugdedans op bed deden onder het uitroepen van \u2018ha oorlog!\u2019. Spoedig vonden wij het minder leuk. We moesten als Joodse kinderen van de gemengde scholen af en de Duitsers begonnen met razzia\u2019s.
\nIn de oorlog in 1942 circuleerden meerdere beschermde lijsten voor Joden om uitstel van deportatie te krijgen. De Diamantlijst bijvoorbeeld gold als zeer safe (een plek op deze lijst kostte een kapitaal), maar werd als eerste opgeheven, er waren geen overlevenden. Voor de Barneveldlijst, bedoeld voor kunstenaars en academici (zo\u2019n 600 namen), hoefde niet betaald te worden. Deze lijst werd pas twee jaar later in 1944 opgeheven. Mijn vader die in het Joodse ziekenhuis het NIZ als internist werkte, verwierf met zijn gezin op voorspraak van zijn voormalige hoogleraar Interne Geneeskunde een plek op de Barneveldlijst.
\nOp een gegeven moment moesten wij vluchten omdat de Duitsers ontdekt hadden, dat wij bij de voormalige huishoudster van mijn grootmoeder spullen in bewaring hadden gegeven. Door verraad hebben ze ons toch weten te arresteren. Mijn moeder, mijn broer en ik werden in afwachting van verder transport naar de Hollandsche Schouwburg gestuurd, terwijl mijn vader werd opgesloten in de strafgevangenis op de Amstelveense weg. Ik was toen 9 jaar. We verbleven daar een dag of 10 in een enorme smeerboel temidden van chaos en hysterie, mensen die uit het raam sprongen en te pletter vielen.
\nNa een verblijf in kamp Vught werd mijn vader afzonderlijk van ons naar Westerbork gestuurd en onderweg mishandeld. Bij aankomst kwam hij in het ziekenhuis terecht. Daar rekte hij zijn verblijf. Het vreemde was dat zieken eerst opgekalefaterd werden om ze vervolgens veelal op een dodentransport naar het oosten te zetten.
\nIn Westerbork belandde ik met mijn broer in het weeshuis. Mijn ouders werkten beiden in het ziekenhuis en konden geen toezicht op ons houden. Af en toe was er onderwijs. We speelden vaak buiten, landjepik bijvoorbeeld. Het weeshuis werd Joods orthodox geleid, dus we dansten de Hora (een Isra\u00eblische dans) en kregen godsdienstonderwijs.
\nOok in Theresienstadt moesten mijn ouders in het ziekenhuis werken en werden mijn broer en ik wederom in een \u2018Jugendheim\u2019 gehuisvest. Onze ouders zagen we zo eens in de twee weken in het weekend. Ik werd bij een Deense kachelsmid tewerkgesteld waar ik het snel gezien had en wegbleef om door het kamp te zwerven. Mijn vader was furieus toen hij daarachter kwam, omdat hij bang was voor strafmaatregelen, maar de Duitsers interesseerde dit helemaal niet.
\nIn februari 1945 kregen we toestemming om met een transport mee te gaan naar Zwitserland, waar we in quarantaine moesten. Uiteindelijk werden mijn ouders in een hotel in Clarens aan het meer van Gen\u00e8ve gehuisvest en wij kinderen in het Beatrix Lyceum in Glion.
\nMet een ansichtkaart van een rood-wit-blauwe vlag van Luxemburg (NL was niet te koop) feliciteerde mijn vader me met de bevrijding. Niet veel later werd de atoombom op Hiroshima gegooid. Niemand begreep op dat moment wat dat was.
\nDoor het oog van de naald zijn we gekropen.
\nWe zijn er goed van af gekomen, temeer omdat we strafgeval waren.
\nEr zijn, zoals men weet, veel meer schrijnender verhalen uit WO II dan dit, die tragischer zijn afgelopen…<\/p>\n

\u00a9 Copyright 2017: Anke Roder<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Der<\/a>

Der Teufel im Glas, Duits 17e eeuws, collectie Kunsthistorisches Museum Wien<\/p><\/div>\n

#04 Teufel im Glas, Anonymous (DE)<\/p>\n

Een kleine chronologie van angst.
\nHet donker, geluid (onverwacht), de dood, geluid (hard), het kwaad in alle gedaantes.
\nDeze duivel in kristalvormig glas uit de vroege 17e eeuw symboliseert volgens de omschrijving het uitgedrevene kwaad. Dit object zou de bezitter tijdens zijn leven rijkdom, geluk, macht en wijsheid brengen. Echter wel op duivelse voorwaarden, na zijn dood behoort de overledene de duivel toe. De enige manier om daaraan te ontsnappen is de verkoop van het object voor een lagere prijs. De laatste eigenaar brandt dan in de eeuwige hel.
\nDeze duivel is in ijzer gegoten en zit veilig opgesloten in het glas.
\nWat ik echter mis zijn de hoorntjes en de staart. De duivel lijkt eerder op een dansende faun uit het Hellenisme of op een dronken sater, de volgeling van Dionysos.
\nDit soort objecten gold in de Barok als bezienswaardigheid in keizerlijke verzamelingen en werden niet zelden geflankeerd door dieprode koralen en zeldzame schelpen.
\nMisschien werd de kleine sater-duivel als een talisman ook af en toe meegedragen in een borstrok of jaszak, om de eigenaar te behoeden voor dronkenschap, want het object is klein, 6,6 cm hoog en 3,5 cm breed.<\/p>\n

Zowel de tekening van D\u00fcrer, als deze duivel in het glas werden verleden jaar ge\u00ebxposeerd in het kunsthistorisch museum in Wenen, in een door Edmund de Waal samengestelde tentoonstelling over angst \u2018During the Night\u2019.<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Albrecht<\/a>

Albrecht D\u00fcrer ‘Traumgesicht’ 1525, collectie Kunsthistorisches Museum Wien<\/p><\/div>\n

#03 Albrecht D\u00fcrer (DE)<\/p>\n

Mijn dromen worden vaak bevolkt door dieren.
\nIn drukke tijden razen de paarden in galop over heuvels en langs schuimende nachtelijke branding.
\nDolfijnen trekken me onder water vliegensvlug door een gekleurde wereld en de kat die met rechte rug op me zat en me aankeek met een zeer leuk menselijk gezicht zal ik ook nooit vergeten.
\nEen tijd geleden droeg ik op gestrekte armen een klein wit biggetje op een rood fluwelen kussen door een donkere tunnel.
\nHet dier gaf zo veel licht, dat ik de weg door de duisternis met vertrouwen kon vervolgen. <\/p>\n

Albrecht D\u00fcrer beschreef zijn tekening in de zomer van 1525 als een nachtmerrie.
\nEen neerstortende zondvloed verwoest het land op enige afstand van hem.
\nWater stort in vertraagde beelden van bergen in een niets ontziend natuurgeweld. Eenmaal dichterbij is het een razende orkaan van water.
\nHij schrikt wakker, bevend van top tot teen, de droom blijft hem bij.
\nDe volgende ochtend opluchting en een schietgebed.
\nEn deze tekening! Traumgesicht.<\/p>\n

De originele tekst op de tekening:
\n\u201eIm 1525 Jor nach dem pfinxstag zwischen dem Mitwoch und pfintzdag in der nacht im schlaff hab ich dis gesicht gesehen wy fill gro\u00dfer wassern vom himmell fillen Und das erst traff das erthrich ungefer 4 meill fan mir mit einer solchen grausamkeitt mit einem uber gro\u00dfem ra\u00fcschn und zerspr\u00fctzn und ertrenckett das gannz lant In solchem erschrack ich so gar schwerlich das ich doran erwachett edan dy andern wasser filn Und dy wasser dy do filn dy waren fast gros und der fill ettliche weit etliche neher und sy kamen so hoch herab das sy im gedancken gleich langsam filn. aber do das erst wasser das das ertrich traff schir herbey kam do fill es mit einer solchen geschwindigkeit wynt und bra\u00fcsen das ich also erschrack do ich erwacht das mir all mein leichnam zitrett und lang nit recht zu mir selbs kam Aber do ich am morgn auff stund molet ich hy oben wy ichs gesehen hett. Got wende alle ding zu besten\u201c[1] (Albert D\u00fcrer, Traumgesicht, 8. Juni 1525) <\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Christof<\/a>

Christof Yvor\u00e9, Untitled 2010<\/p><\/div>\n

#02 Christof Yvor\u00e9 (BE)<\/p>\n

De stilte in de schilderijen van Cristof Yvor\u00e9 (1967 \u2013 2013) is niet van het aangename soort.
\nVeel schilders zijn gefascineerd door het licht, door kleine huiselijke onderwerpen en dat al sinds heuglijke tijd.
\nJuist in dit soort thema\u2019s komt het karakter maar ook het talent van de maker ten volle aan het licht.
\nWaar de stillevens van Morandi de mediterrane zon nog ruimschoots toelieten, is het daglicht bij Yvor\u00e9 nagenoeg verdwenen.
\nDe luiken zijn gesloten en het spaarzame licht dat kan ontsnappen valt op sombere muren en oppervlaktes.
\nLogge volumes drukken hun gewicht in het centrum van het schilderij.
\nDe bloemen in de gebeeldhouwde vazen zijn spookachtig en eveneens volumineus.
\nHij schilderde zijn eigen grafbloemen, op vele doeken staan ze in loden vazen naast en achter elkaar.<\/p>\n

ZENO X Gallery in Antwerpen beheert het nalatenschap en toont zijn werk met regelmaat.
\nOp dit moment is zijn werk voor het eerst in Azi\u00eb te zien bij M WOODS, Beijing China <\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________ <\/p>\n

\"Christie<\/a>

Christie van der Haak , installatie Wolfsonian Museum Miami<\/p><\/div>\n

#01 Christie van der Haak<\/p>\n

La Grande Dame Christie!
\nDe rode loper wordt ontrold.
\nAan haar de eer om deze als eerste te betreden.<\/p>\n

Twee jaar geleden, ik had zojuist mijn laatste kunst van de dag stukje weggetikt, ontving ik via Jane Huldman (Stroom den Haag) een uitnodiging om nogmaals te schrijven, ditmaal voor Christie van der Haak: Sproken\/Fairy Tales.
\nLater in dat jaar zou de Piet Ouborg Prijs 2015 toegekend worden aan Christie, daaraan was o.m. een omvangrijke publicatie verbonden en een presentatie in het Gemeentemuseum Den Haag.
\nNa het bezoek aan Christie en haar man Philip Peters, hoog in een gebouw omgeven door schoonheid en historie, schreef ik een sprookje over een spiegelpaleis dat op een berg staat en zijn schaduwen richting verleden en toekomst werpt.
\nIn het paleis kwamen alle aspecten van haar kunstenaarschap samen. Hoe haar weelderige stoffen ontstonden uit de gelaagde schilderijen, en hoe deze weefsels zich voegden naar ruimtes en meubels. <\/p>\n

Haar roem strekt zich nu uit tot ver over de grenzen.
\nZie het Wolfsonian Museum in Miami. De Miami Herald schreef :\u2019You don\u2019t even have to enter the museum to be captivated.\u2019
\nAls een flonkerende kristal staat het gebouw zonovergoten en stralend en weerkaatst de kleuren in alle richtingen.
\nHet lokt het publiek via haar gestoffeerde lobby naar de tentoonstelling over Dutch Design.
\nHet sprookje is werkelijkheid geworden.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"P1010560\"<\/a><\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder – Indigo Landscape 2015 – Park collectie Rotterdam<\/p><\/div>\n

Na elke grote storm is de hele Noordelijke kustlijn getransformeerd.
\nEr is een nieuw landschap ontstaan met bergen zeewier, plastic, schoenen, rubberen handschoenen, stevig visserstouw in grote kluwens met oplichtende kleuren en stukken hout. Twee winters geleden lag de hele kust bezaaid met Russische donsjassen.
\nDe balken van losgeslagen dijkversteviging en de stukken hout waarvoor we naar de zee komen, zijn verweerd en bijna fossiel geworden, uitgewerkt en op een mooie manier ge\u00ebrodeerd. Het karakter van het blok hout bepaalt vaak de aard van het geschilderde landschap.
\nHet werk \u2018Indigo Landscape\u2019 is geschilderd op een dik blok zeer zwaar eikenhout, aan de achterzijde onregelmatig en olieachtig donkerbruin, aan de voorzijde de complementaire kleur van de nacht.
\nHet hout heeft de reis door het water gemaakt, na het droogproces in het atelier en de twee maanden droogtijd van het olieverfgedeelte werd het deze maand verscheept naar Maastricht en onlangs weer getransporteerd naar Rotterdam, waar het nu deel uitmaakt van de Park Collectie. Het schilderij verkeert in aangenaam gezelschap van Ronald Zuurmond, Olphaert den Otter en Han Klinkhamer.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Camille<\/a>
\nDe Hemelkijker<\/p>\n

NOTHING BUT GOOD ART – De Hemelkijker<\/p>\n

Lang werd gedacht, dat dit een anonieme gravure uit de zestiende eeuw betrof.
\nDe houtgravure werd voor het eerst gepubliceerd door Camille Flammarion in zijn boek \u2018l\u2019atmosph\u00e8re : m\u00e9t\u00e9orologie populaire\u2019 in 1888 en sindsdien aan hem toegeschreven.
\nHet betreft een illustratie van een Byzantijnse legende, waarin drie monniken op zoek gingen naar een aards paradijs, waar hemel en aarde elkaar raken. Ze vinden uiteindelijk de knielende heilige Macarius Romanus in een lieflijk landschap bij de poorten van het paradijs ( bron NRC).
\nDe legende over deze Macarius werd al in 323 v. Chr. verteld, daarin zoekt de heilige naar de onsterfelijkheidsbron. In een joodse versie wil hij het paradijs veroveren.
\nIn de teksten van de astronoom Flammarion belicht hij in lyrische beschrijvingen de schoonheid van de aarde, met haar nevelige bergen, spiegelende meren, magnifieke zonsop- en ondergangen, overkoepeld door een prachtige blauwe hemel, \u2018die het oneindige toont in uw diepten: uw bestaan en schoonheid zijn slechts te danken aan dat lichte maar toch machtige flu\u00efdum dat zich uitstrekt over de aardbol. Zonder dat zou niets van die vergezichten en niets van al die subtiele schakeringen bestaan.\u2019 (bron Skepsis).<\/p>\n

Deze prent van de Hemelkijker hangt al jaren in mijn atelier.
\nHet lichaam van de figuur bevindt zich tussen dag en nacht. De aarde is begroeid met bloemen en een boom, we zien dorpjes in de verte overgaand in een landschap dat bergachtig is maar ook gelezen kan worden als een oneindige golvende zee.
\nMacarius steekt zijn hoofd vanuit de nachtelijke duisternis met flonkerende sterren dwars door de atmosferische dampkring en daar is de ware magie alleen voor hem zichtbaar. Een verlicht heelal zonder begin of eind, planeten, wolken, nieuwe zonnen en een wiel dat de tijdloosheid of eeuwigheid verbeeldt.
\nAchter de zichtbare werkelijkheid zien we een oneindig coulissen-landschap van meteorologische fenomenen, ijsschotsen, regen, wolkenpartijen, zonsondergangen en maanopkomst, en het dubbele wiel dat door alle windrichtingen aangedreven en tegelijkertijd om de eigen as draait.<\/p>\n

Alle elementen en dimensies komen samen, tijd lijkt stil te staan zoals ook elk kunstwerk een momentopname is.
\nDe horizon, het punt waar op grote afstand de hemel en aarde elkaar raken, zal altijd en vanuit elk gezichtspunt op afstand blijven. In een leeg en vlak landschap strekt die horizon zich naar alle kanten in een cirkel uit, waarvan jij, draaiend om je eigen as het middelpunt en eerste dimensie bent. Net als in het dubbele wiel, is de tweede dimensie de draaiende aarde met de middenas.
\nIn de derde dimensie, het heelal, zijn ontelbare sterrenstelsels en universa, stervende planeten, nieuwe sterren, een kolkende, cirkelende, exploderende en voortdurende beweging met zwarte gaten, die materie laat verdwijnen naar onbekende gebieden.
\nDe factor tijd is hierbij buiten beschouwing gelaten, omdat tijd begrenst.
\nVoor mij verbeeldt deze prent grenzeloosheid en oneindigheid, het mysterie van de horizon.<\/p>\n

Gepubliceerd online oktober 2016 blog ‘Nothing But Good Art’<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder- In de Tuin collage, cover tijdschrift Speling winter<\/p><\/div>\n

Het noordelijke land ligt wijds en leeg verzonken in stilte. De akkers zijn omgeploegd, overal glanzen de vlaktes met golvende zeeklei. De vorst kan zijn werk doen. Ademwolken vermengen de warme met de koude lucht. We hakken het hout en stoken de vuren nog wat verder op.<\/p>\n

Bij de kust verzamelden zich duizenden trekvogels in ondiep water. Ze stegen en daalden en schreven meanderende lijnen op het lege blauw.
\nHet ori\u00ebntatievermogen van vogels is opzienbarend. Doelgericht verplaatsen ze zich op grote hoogte richting licht en warmte. Naar het schijnt richten ze zich tijdens hun vlucht op de sterren en de zonnestand om hun navigatie te bepalen en raken ook zij hoog in de lucht gedesori\u00ebnteerd als de zon verdwenen is achter dichte mistflarden.
\nDe vogels in onze wintertuin hebben daar geen last van. Die tikken om beurten aan de poort van het insectenhotel in de hoop op een knapperig hapje eiwitten. Ze vervolgen hun weg langs de oude boombast en storten zich op de zaden uit het voorbije seizoen.<\/p>\n

Onder de vlonder van het druivenpaleis hebben de egels tussen de bladeren hun dromen in gereedheid gebracht. De bomen slapen en tekenen net als de vogels in de voorgaande maand hun lijnen tegen de achtergrond van voorbijschuivende luchten.
\nDe dagen lijken te verglijden in schemerachtigheid.
\nDe collage \u2018In de Tuin\u2019 op het omslag toont de wintertuin. Een winterbloeier, het zou een vroege krokus kunnen zijn, buigt zich richting zongebleekt papier. De grijsblauwe kleur toont de ruimte van korte dagen.
\nWe bevinden ons in de laatste maand van een jaar dat afloopt.
\nOnze omgeving zal grijs, krakend helder of oogverblindend wit kleuren.<\/p>\n

Gepubliceerd tijdschrift Speling Winter 2016<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder – Funghi collage, cover tijdschrift Speling herfst<\/p><\/div>\n

Er komt traagheid over het land.
\nDe uitzinnige bloei ligt achter ons, net als de kleurenexplosie van de voorbije maanden. Tussen mosgroene wolken worden de warme tinten van het volgende seizoen gemengd. De vruchten hangen zwaar aan de diep doorbuigende takken, de oogst van oude soorten is rijk dit jaar.
\nZo staat er een kronkelige appelboom voor ons raam, die in tientallen jaren door de zeewind een grillige groeivorm ontwikkelde met mooie tegenbewegingen voor het volmaakte evenwicht. De ruwe bast is bekleed met okergele en lichtgroene korstmossen. Ondanks enkele ziektes en kankerachtige vergroeiingen, die bij oude rassen veel voorkomen, staat deze boom elk jaar in volle bloei, zijn de bladeren gezond en de vruchten smakelijk. <\/p>\n

De hier en daar bewaarde boomstronken van bomen die de herfststormen niet overleefden, zijn druk bewoond door tal van insecten. In deze vochtige biotoop wandelen paddenstoelen in colonne over de bast. Ook daar waar de wortels van de boom nog diep in de grond liggen, ontstaan groepen met diverse soorten fungi.
\nDe monumentale vormen van de collage \u2018Funghi\u2019 op het omslag introduceren de herfst in stemmige ingetogen kleuren.
\nLangzaam zal de kleur uit de tuin verdwijnen en plaats maken voor een grafisch spel van silhouetten, dat zich aftekent tegen het lage licht van de najaarszon.<\/p>\n

Gepubliceerd tijdschrift Speling Herfst 2016<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder – Vlinderbloem collage, cover tijdschrift Speling zomer<\/p><\/div>\n

De lente kwam laat en plotseling. Pas half mei durfde de bloesem los te barsten, met gevaar voor eigen leven, want nog altijd lagen de Ijsheiligen op de loer. Maar toch, ineens was er oogverblindend licht, de temperaturen stegen opzienbarend en overal ontwaakten insecten op zoek naar nectar.
\n De oude perenboom in onze tuin was gehuld in witte betovering, de geur bij zonsopkomst was bedwelmend, enkele dagen later volgde zacht roze en aarzelend de kronkelige appelboom. De klimrozen aan hun voeten veerden op en zochten met groene bladeren de weg langs de stam richting hoogte. Over enkele weken zouden de eerste kleine vruchtaanzetten verschijnen en de eerste rozen bloeien.<\/p>\n

De vlinderbloem staat op het omslag. Het is meer een abstracte afgeleide dan een concrete afbeelding. De titel is associatief gekozen, de bloemvorm lijkt op een vlinder en in de tuin viel het me op, dat de bloemen waar vlinders op afkomen vaak ook op vlinders lijken. Ze hebben transparante verderlichte bloembladeren in delicate kleuren. Een Engelse kunstenaar, Cedric Morris, kweekte een speciaal soort papavertjes in de subtiele pastelkleuren van parelmoer. In een tuin schilder je eigenlijk met de kleuren van de natuur.<\/p>\n

Achter in onze tuin hebben we net als verleden jaar een groot stuk grond om laten ploegen, vervolgens fijn aangeharkt en ingezaaid met zaden van een vlinder- en bijenmengsel dat gedurende het hele seizoen in telkens wisselende kleuren en hoogtes bloeit. Het is er altijd enorm druk met fladderende vlindersoorten, nachtelijke motjes in prachtige fluwelige texturen en kleuren, gonzende hommels en bijen en talrijke insecten in de meest wonderlijke kleuren en schilddecoraties.<\/p>\n

De fruitbomen die om het veld staan, buigen zich vriendelijk en zwaar beladen over de zomermaanden. Van de oogst maken we sap, stroop en koken volgens een bijzonder leuk terugkerend ritueel \u2018Membrillo !\u2019, een kweepeerpasta volgens aangepast Spaans recept. Deze ingedikte stevige vruchtenkoek heeft een betoverend aroma en smaakt met name zeer bijzonder in combinatie met de eveneens Spaanse kaassoort Manchego. Zo duren de zomermaanden nog voort in de loop van het volgende seizoen.<\/p>\n

Gepubliceerd tijdschrift Speling Zomer 2016
\n________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder – Schermbloem collage, cover tijdschrift Speling lente<\/p><\/div>\n

Het jaar begint in onze tuin met de bloei van de Helleborus. Wonderbaarlijk, hoe zulke tere klokken bestand zijn tegen het gure winterklimaat. Ze hebben natuurlijk vele eeuwen geoefend in de Alpen en daardoor eigenschappen ontwikkeld, waardoor ze warmer zijn dan hun omgeving. Het is mogelijk om zelf nieuwe verrassingssoorten te kweken, eenvoudigweg door ze tijdens de bloei handmatig te bestuiven, enkele van deze bloemhoofden in een papieren zakje te binden en zo de zaadjes in de loop van de meimaand op te vangen. Deze zaden kunnen in de winter geplant worden en in de daaropvolgende lente kunnen de kleine plantjes uitgeplant worden. Het resultaat is uiteindelijk opzienbarend. Er ontstaan bloemen met geheel nieuwe kleurschakeringen.<\/p>\n

Maart betekent de aankondiging van een nieuwe lente. We kijken het groen uit de grond. De vogelgeluiden zwellen aan, gevolgd door de strijd om de beschikbare damesvogels.
\nHet werken in de tuin is van belang voor het ontstaan van de collages.
\nDe diversiteit van de plantenwereld begint al bij de zaadjes, minuscuul klein en los over de aarde gestrooid, zwaarder van aard en liefst dieper in het duister geplant, of vederlicht voorzien van een transparant vlies dat door de wind ver verspreid kan worden.
\nDe collage op het omslag heet \u2018Schermbloem\u2019. Dat is een algemene naam van een plantenfamilie van wel 3.500 soorten. Deze schermbloem is afgeleid van de meest in het oog springende kenmerken, een sterke steel en bloei met een scherm vol zaadjes.
\nDe meest indrukwekkende is misschien wel de Engelwortel, soms ook Aartsengelwortel genoemd, ook in onze tuin aanwezig. Ze zijn dol op natte voeten, de Groninger klei is dusdanig geschikt, dat ze in het volgende seizoen met indrukwekkende afmetingen zullen oprijzen tussen de lagere soorten.<\/p>\n

Gepubliceerd tijdschrift Speling Lente 2016<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"P1010555\"<\/a><\/p>\n

\"Boek<\/a>

Boek Christie van der Haak ‘Sproken \/Fairy Tales’ uitg. Stroom Den Haag en Jap Sam Books<\/p><\/div>\n

WELKOM IN HET SPIEGELPALEIS<\/p>\n

\u2018It seemed to her that certain parts of the earth must produce happiness like a plant indigenous to that soil and unable to flourish anywhere else.\u2019
\nGustave Flaubert \u2013Madame Bovary<\/p>\n

Op de sneeuwwitte berg staat het spiegelpaleis.
\nHet werpt zijn lange schaduwen vooruit richting toekomst, naar boven om te weerkaatsen op glorieuze wolkenpartijen en naar achteren, op de donkere bossen daar in de diepte, met paden geplaveid door schilderijen, de kijkende Madonna\u2019s, de zingende vogels, het begin van een blijmoedig, warm en tintelend feest.
\nAls we het paleis betreden, langs heraldische banieren geluidloos over hoogpolig tapijt door de gangen lopen, de handen langs de wandbekleding strijken, een vluchtige blik in de ruimtes werpen, klinken ritmes in de verte.<\/p>\n

Herinneringen voeren ons naar de eerste kamers.
\nIk groeide op in een omgeving van stoffen in het Zwarte Woud.
\nMijn vader ontwierp garens, weefsels en interieurstoffen en zette op telkens andere locaties nieuwe afdelingen op met de nieuwste weefmachines.
\nIk herinner me de gedrapeerde stoffen in zijn werkkamer, de immense klossen met harige draden in felle kleuren, bijeengehouden door dunne, glanzende, zijden draden.
\nDe stalenkaarten met de mooie kleurverlopen, het diep gekleurde fluweel in brede contrasterende banen, de linnen-zijdemengsels in de meer ingetogen en delicate stoffen voor de Italiaanse mode-industrie.
\nOns huis was volledig gestoffeerd met zijn ontwerpen, transparantie afgewisseld met dekkende grafische patronen in bijenraat ritmes, open weefsels voor de ramen.
\nDe bank was bekleed met een donkerblauw wollen stof, waardoorheen paarse en donkergroene lijntjes geweven waren, de tapijten waren handgeknoopt met afwisselende laag- en hoogpolige grafische ritmes.
\nWij speelden met de lange gekleurde draden en de zelfverzonnen weefsels op kleine houten weefgetouwen.<\/p>\n

In het paleis betreden we de wereld van Christie van der Haak met een blik der herkenning. Echo\u2019s klinken in de motieven en kleuren. Duizelingwekkende patronen vermenigvuldigen zich caleidoscopisch naar alle kanten. De regenboog spiegelt tot kleurencirkel, het prisma werpt een spectrum op een nieuwe Haute Couture van de schilderkunst.
\nDiep verborgen in het midden liggen de ruimtes waar het inmiddels aanzwellende geluid ontstaat. De opgestelde weefmachines ratelen en stansen hun pulserende ritmische ordening. Ketting en inslag liggen beurtelings onder of boven, spoeldraden ontrollen hun kleuren en structuren als ze opgetild worden. De volgende kettingdraad weeft het spiegelbeeld. Dit is de plaats waar het wonder zich in lange banen ontplooit, ontrolt en in golvende meters ontvouwt.
\nAan het roer staat Christie van der Haak tussen oorverdovende imposante machines en zingt haar Opera op de maten van de gedicteerde aangestuurde machinale ritmes. Ze mengt gekleurde draden en zingt, stuurt haar patronen bij en zingt verder op het ritme van een nieuwe cadans.<\/p>\n

Haar stoffen betoveren de ruimte, het geluid wordt gedempt, men fluistert, want de omgeving is uitbundig. Hier zijn grote decorstukken in gereedheid gebracht, veelomvattend, verrijkend, weldadig, bedoeld om de geest te openen.
\nDe divan wentelt zich wellustig onder de patronenpracht. De gestoffeerde stoel blijft leeg, want te mooi. De grote kussens verlokken en verleiden met namen als \u2018Onyx\u2019, de zwarte stof die schittert en oplicht onder invallend strijklicht, \u2018Vuuropaal\u2019 of \u2018Tourmalijn\u2019 die hun vlammende kristalkleuren op telkens nieuwe wijze weten te kiezen.
\nSterrenmos wordt stof, boombast wordt lijn, ontelbare insecten verlenen hun kleuren aan elke vierkante oprijzende oppervlaktemeter in afwachting van de eerste aanraking.<\/p>\n

In transparante glasspiegeling danst de Octopus als Cameleon over gekleurde regenbogen. In de zee van glas buigen we ons over tafels gedekt met Damast, waarop duizend florale borden zich aaneen rijgen tot lemniscaat in zalen zonder begin of eind.
\nGasten arriveren, de gebroeders Grimm nemen plaats onder vurige hemeltongen, ogen worden fruit, rozenranken omlijsten de diepe rijkdom en uniciteit van het leven. Monsieur Lheureux wijst Madame Bovary op de nieuwste aller stoffen, zie hier, deze exquise Jacquard. Ook de verleiding neemt haar plaats in. Huysmans selecteert zijn romanbeelden, Baudelaire, bedwelmd visionair, schrijft het tweede couplet van zijn uitnodiging tot de reis :
\nGleaming furniture,
\nPolished by the years,
\nWill ornament our bedroom;
\nThe rarest flowers
\nMingling their fragrance
\nWith the faint scent of amber,
\nThe ornate ceilings,
\nThe limpid mirrors,
\nThe oriental splendor,
\nAll would whisper there
\nSecretly to the soul
\nIn its soft, native language.
\nThere all is order and beauty,
\nLuxury, peace, and pleasure.<\/p>\n

Aan het hoofd van de tafel neemt de koningin haar plaats in.
\nHet feest kan beginnen.
\nWelkom in het spiegelpaleis van Christie van der Haak.<\/p>\n

Gepubliceerd in boek Christie van der Haak ‘Sproken\/Fairy Tales’ 2016<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Anke<\/a>

Anke Roder ‘Wad in de lente’ cover tijdschrift Atelier 2015<\/p><\/div>\n

Is de lucht blauw en hoe schilder je die ?<\/p>\n

Lucht is natuurlijk niet blauw maar transparant en heeft de kleur van het moment van de dag. Een zonsopgang kan lichtrose of geel zijn, bij bewolkt weer ervaren we de hemel als grijs, de kleur van nevel is ondefinieerbaar en geef je weer door de mistigheid van het landschap. De zonsondergang is soms rood, soms oranje en duurt lang of slechts enkele minuten en gaat dan over tot de avondblauwe nachtkleuren. Sommige zomernachten lijken groenblauw, een winternacht is echt diepblauw en ijzig donker.
\nDe onbewolkte dagen hebben al naar gelang het seizoen verschillende tinten blauw.
\nHet blauw van de hemel kun je op veel verschillende manieren schilderen. Een onderschildering bepaalt het soort blauw. Ook de keuze voor een pigment bepaalt de vari\u00ebteit in blauwvariaties. Ik werk zelf met encaustiek, een zeer oude schildertechniek, waarbij pure gezuiverde bijenwas au bain marie gesmolten wordt en op kleur gebracht met pigmenten. Met deze verf kun je de transparantie van de lucht mooi benaderen. Niet alle pigmenten zijn geschikt om in de warme gesmolten bijenwas te gebruiken. Sommige Oxyde kleuren kunnen door een chemische verbinding veranderen als je ze verwarmt.
\nDe geschilderde lagen werken allemaal door en zo ontstaat een blauw dat leeft omdat het niet overal hetzelfde is. Als contrast tot de lucht schilder ik het landschap met olieverf. Olieverf is pasteus en heeft een materie waarmee je de bewegingen in het landschap goed kan weergeven.
\nDe tegenstelling tussen die twee materiaalsoorten bewerkstelligen een ervaring van ruimtelijkheid. De blik kan ver weg kijken in de lucht, maar ook de olieverfstreken volgen als de lijnen in een landschap.<\/p>\n

Gepubliceerd tijdschrift Atelier 2015<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

31 Teksten gepubliceerd online galeries.nl\/artnet.nl 2015<\/strong><\/p>\n

\"0195282zwaan_a\"<\/a><\/p>\n

#31 Albert Zwaan <\/p>\n

Rokjesdag ligt alweer ver achter ons.
\nDe wereld heeft weer kleur gekregen.
\nDit Dijkhuis heeft zin in de zomer, de rivier stroomt buiten ons zonnige zicht.<\/p>\n

Bij Albert Zwaan is er alle dagen kleur en verf in grote zomerse helderheid en opgewektheid.
\nDe werking van de verf zelf wordt onderzocht, en daarbij gepenseeld, getrokken, opgestuwd, gehavend, geborsteld, geschraapt en weer opgebouwd.
\nHet werkveld is eclectisch met aandacht voor de samenhang, die je ook in zijn tekeningen duidelijk ziet.
\nSommige doeken zijn schraler van opzet met grafische vlakken die de afbeelding niet meer nodig lijken te hebben.
\nGeen enkele kleur ontbreekt in dit dagelijkse complementaire spel.
\nIn essentie liggen onder de afgebeelde stadslandschappen en ge\u00efsoleerde huizen met hun ritme van vlakken en lijnen in de ruimte, onze herinneringen aan al die steden die we bezochten.
\nAls het voorjaar bij zonsopkomst de gekleurde muren verlicht en het niet de muur is, die je ziet, maar de grote kleur in de gedempte omgeving van de schaduwen.
\nOf de langgerekte zomeravond, die met onwaarschijnlijke kleuren de volgende mooie dag aankondigt. Vanuit het rood worden de silhouetten langzaam in het blauw opgenomen.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Katrien<\/a>

Katrien De Blauwer F\u00e9minin(30) 2013 collage<\/p><\/div>\n

#30 Katrien De Blauwer (BE)<\/p>\n

Al vroeg waren de nachten een natuurlijke habitat.
\nHet duister was eng, zeker in de donkere uithoeken van de kamer en onder het bed.
\nMet een grote sprong kon je ontkomen aan de zwarte afgrond en zo\u2019n stekkerlampje in zacht rose kleur hielp ook niet echt. De fantasie was te groot en de monsters daaraan evenredig. Uitkomst bood een kleine zwart-wit televisie in mijn kamer, waarop ik op de zachtste stand films bekeek. Hoorde ik iets, dan ging het beeld op zwart, was het stil, dan keek ik verder.
\nOnuitwisbaar bleef de film Blow-Up van Michelangelo Antonioni, die ik zag toen ik een jaar of 9 was. Te jong, roepen alle ouders in koor, mijn eigen ouders voorop, als ze er weet van hadden gehad. En toch denk ik niet, dat me iets ontging, of dat de beelden het begrip te boven gingen. Toen ik deze film, gebaseerd op een novelle van Julio Cort\u00e1zar, later terug zag, bleek ik me elke sc\u00e8ne te herinneren.<\/p>\n

Dat Katrien De Blauwer de filmbeelden van Antonioni als invloed in haar werk benoemt is herkenbaar. We zien intermenselijke relaties, waarbij emoties als drijvende kracht uit alle beelden spreken. Soms zijn de momenten oncomfortabel, de blik steels, terloops, verholen en vaak afgewend van pijn, verdriet, verlies, lust, leven en dood. Uitdrukking van wat we zijn en wat we voelen ligt in de kleine gebaren, de stille gezichtsuitdrukking, naakte huid versus bedekkende kleding, de fragmenten van hoe we bemind worden.
\nDe samengevoegde beelden zijn uit een zwart-witte tijd en liggen op vergeeld of vergrijsd houtachtig papier. Anonimiteit en herinnering, intimiteit en ervaring, vluchtige ontmoetingen, het verborgene, dat alleen voor het gevoelige oog zichtbaar zal blijken te zijn.
\nNet als de fotograaf in de film van Antonioni gebruikt De Blauwer de stills om haar aandacht te richten op het werkelijke zien van ogenschijnlijk onopvallende maar veelbetekenende details.<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"Els<\/a>

Els Timmerman ‘Onder de brug 140 x 110 cm houtskool op papier<\/p><\/div>\n

#29 Els Timmerman<\/p>\n

Els was vele jaren geleden mijn docente tekenen op de kunstacademie in Den Bosch.
\nMeer nog dan de lessen in tekenen -een poot heb je, of heb je niet- staan mij de lessen in kunstenaarschap bij.
\nDat ging heel terloops over mentaliteit, houding, de vragen die je moet leren stellen, op welke manier kun je het lege vlak bedwingen, wat is ruimtelijkheid en hoe leer je ontdekken wat bij jou hoort.
\nDat alles ging gepaard met een tomeloze energie.
\nAls een dompteur in de arena zweepte ze de klas op tot het verleggen van visuele grenzen.
\nDeze lessen lagen uiteraard ook in het verlengde van haar eigen werk, dat genadeloos bedwingt, overspoelt en in monumentale beweging de banen van water en spiegeling laat zien.<\/p>\n

De tekening wordt vaak als intiem ervaren, bestemd voor de meer ervaren kijker, een ingewijde in de verfijnde kunst.
\nHet papier is de ruimte en die ruimte laat je intact middels de lijn.
\nHet lineaire tekenen laat gedachtes zien, is het voortraject van het zoeken naar definitieve beelden.
\nIn het werk \u2018Onder de Brug\u2019, zien we de sublimatie van een leven lang kijken naar water.
\nDe essentie is beweging, ritme en spiegeling.
\nHet oppervlak toont de omgeving in vertekende vorm.
\nWater beweegt, is onvoorspelbaar en ongrijpbaar.
\nWe zien stadslichten maar ook weerspiegeling van wolken, regen en windritme.
\nEen geschreven ode aan de natuurelementen.<\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"0195525kampen_h\"<\/a><\/p>\n

#28 Hillebrand van Kampen<\/p>\n

De kleuren zijn verbleekt en stonden op het punt te verdwijnen.
\nZo heb ik zijn werk ooit leren kennen bij galerie Onrust.
\nDe verf reli\u00ebfs waren mysterieus, gelaagd en uitzonderlijk licht ondanks de verfmassa.
\nPas later begreep ik de opbouw, dat voor de doeken gevonden borduurwerken van bloemstillevens als basis dienden en dat die bloemmotieven ook weer het onderwerp werden.<\/p>\n

De nieuwe serie \u2018Dutch interieurs\u2019 van Hillebrand van Kampen werd begin dit jaar getoond in Wenen.
\nDe Hollandse helderheid en de speelse vlakverdeling doen me steeds denken aan Bart van der Leck, een kunstenaar waar ik als kind stapeldol op was en waarvan ik de ansichtkaarten op mijn muren prikte. Ook bij deze interieurs is net als bij eerdere schilderijen hergebruikt borduurwerk het uitgangspunt.
\nNooit meer Horror vacui, geen maagdelijk witte doeken die je aangapen, maar juist het tegenovergestelde, overvolle geborduurde taferelen, waarbij elke centimeter reeds werd aangeraakt in de ontelbare uren van het verleden.
\nDe aandacht, waarmee elke kruissteek werd geteld, de gekleurde draden door de voorstelling werden getrokken, de rafeltjes en knoopjes die zich aan de achterzijde bevonden, dit alles gaat over energie. Deze energie blijft voelbaar onder de geborstelde en gemodelleerde lagen acryl- en olieverf, die in hun openheid verbinding blijven houden met de ondergrond.
\nMet dezelfde aandacht als het handwerk wordt de verf laag na laag tot tapijthoogte geschilderd. Er ontstaat een wonderlijke verschuiving van motieven met nieuw geplaatste perspectieven.
\nDe sensualiteit van het verfoppervlak refereert aan huid en daarmee weer aan het prille begin van de realistische onverhulde naakten die van Kampen in de vorige eeuw schilderde.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

boom bij volle maan 2010<\/p><\/div>\n

#27 Harm Jan Boven<\/p>\n

Toen we net naar Zandeweer waren verhuisd, dachten we dat we in Siberi\u00eb waren beland.
\nTorenhoge sneeuw, eindeloze vlaktes, een bevroren zee, opkruiend ijs met ijsschotsen waarbij Caspar David Friedrich een gat in de blauwe lucht zou springen en de bevolking, alleraardigst maar niet te verstaan.
\nIn zo\u2019n wakkere volle maans winternacht ging ik mee op expeditie om de spullen te dragen, statieven door de sneeuw te slepen, reservecamera\u2019s om mijn nek gebonden, vijf paar handschoenen, een beer op mijn hoofd en de bontjas tot de enkels.
\nIn de snowboots kwam al snel sneeuw terecht, de sneeuw werd kniehoog, het bos werd duister, de fotograaf riep : \u201cMijn ballen vriezen eraf !\u201d en schoot.
\nWe waren net op tijd, dit is de foto, bomen verlicht door de volle maan.
\nDe foto lijkt zwart wit en slechts de lucht heeft een vervreemdende kleur nachtblauw.<\/p>\n

In zijn fotografie is het tovermoment van het opdoemende beeld in de doka nog altijd voelbaar.
\nNooit worden de beelden bewerkt, het moment van de sluitertijd valt samen met het zien.
\nBij elkaar tonen deze beelden het onbegrensde landschap in een vluchtige roes.
\nDe horizon vervloeit, lichtbanen schieten voorbij, vuurvliegjes bij nacht worden sterrengeflonker.
\nHet schemert en waait met vrijheid en ruimte en vertelt van de vluchtigheid van het bestaan.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Pieter Paul Pothoven<\/p><\/div>\n

#26 Pieter Paul Pothoven<\/p>\n

Sinds jaar en dag schaf ik mijn pigmenten aan via het fantastische bedrijf Kremer Pigmente.
\nJaarlijks brengen ze een catalogus uit waarin de nieuw ontdekte pigment kleuren
\nge\u00efntroduceerd worden in de meest enthousiaste bewoordingen en po\u00ebtische beschrijvingen.
\nZe diepen eeuwenoude chemische recepturen op, beschikken soms over kleine hoeveelheden zeldzame historische pigmenten, vertellen over de herkomst, samenstelling en het gebruik per kleur.
\nMen kan lezen, dat voor 1 gram echt Purpur 10.000 slakken, althans, enkel de klieren van zeeslakken, gebruikt worden.
\nHet is dan ook het duurste pigment in de catalogus, 2.050,- per gram !
\nMenig kardinaal liep in zo\u2019n paars van Purpur doordrenkt moordgewaad in de processie.<\/p>\n

Vele eeuwen was ook blauw een van de kostbaarste kleuren.
\nHet blijkt ook in vrijwel alle landen de favoriete kleur van de bevolking te zijn.
\nIk werk regelmatig met het blauwe pigment Lapis Lazuli.
\nDeze fijngemalen halfedelsteen heeft een onbeschrijflijke werking en is op geen enkele andere manier door mengen van op het oog verwante kleuren te benaderen.
\nDit natuurlijke blauw is poederachtig en gedempt en lijkt een zweem van violet, goud en onpeilbare diepte in zich te hebben.
\nDe pigmentdeeltjes weerkaatsen het licht op een totaal andere wijze dan bijvoorbeeld ultramarijn, dat gemaakt wordt middels chemische formules.<\/p>\n

Als men de lichtinstallatie van Pieter Paul Pothoven bekijkt, is ook te begrijpen waarom.
\nMen ziet een dwarsdoorsnede van flinterdunne delen Lapis Lazuli, afkomstig uit de Serr-i-Sang mijnen in Afghanistan. Dit gebied werd gekozen in navolging van de geoloog Karl B\u00fcckl, die in 1936 het boek \u2018Minerallagerst\u00e4tten von Ostafghanistan\u2019 publiceerde.
\nDe schijfjes zijn gouddooraderd in de blauwschakeringen, gespikkeld door Pyrietkristallen en gemonteerd op glas.
\nZe behouden dezelfde volgorde als de steen waaruit ze werden gesneden.
\nDe diepte van bergachtig gesteente gloeit je tegemoet.
\nElke paar millimeter steeds weer anders.<\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Paul Klee Handpuppen<\/p><\/div>\n

#25 Paul Klee, Thomas Sch\u00fctte & Art Zuid Amsterdam<\/p>\n

Deze handpoppen maakte Paul Klee als speelgoed voor zijn zoon Felix.
\nDe eerste uit 1916, hier links afgebeeld is Mijnheer Dood, dicht daarnaast staat een zelfportret als soldaat uit de Eerste Wereldoorlog en rechts een pop die hij negen jaar later maakte toen Felix al studeerde aan het Bauhaus in Weimar, waar zijn vader Paul les gaf.
\nVan de 50 poppen die Paul Klee maakte, hebben 30 exemplaren de tijd doorstaan.
\nZe werden gemaakt met runderbotten, elektrische onderdelen, oude uitgeschilderde kwasten, hout en textiel afkomstig van afgedankte kleding.<\/p>\n

Toen ik in de jaren 90 de serie \u2018United Enemies & Old Friends\u2019 van Thomas Sch\u00fctte zag herkende ik onmiddellijk de poppen van Klee.
\nDe kleine beelden maakte hij van iets andere samenvoegingen van materialen : hars, geprint papier, gekleurde modelleerklei, hout, en plastic.
\nEn de figuren werden per twee aan elkaar gebonden met tape en onder een glazen stolp gezet.
\nOm het Droste-effect compleet te maken staat nu in Amsterdam de sculptuur \u2018United Enemies\u2019 uit 2011. Het beeld is gemaakt naar aanleiding van de toenmalige serie modellen. Nu in het gewichtige materiaal brons en in een kloek formaat, zoals het beelden in de openbare ruimte betaamt. De vrienden van weleer zijn vijanden geworden.<\/p>\n

Het idee achter de beeldententoonstelling ArtZuid in Amsterdam, samengesteld door Rudi Fuchs en zijn vroegere museummedewerker Maarten Bertheux, is mooi.
\nEen vroeg 19e_ eeuws landschap van Pieter Rudolph Kleyn, waarop grote bomen met duidelijk begrensde schaduwen in het landschap oprezen, dicteerde de standplaats van de sculpturen in het stadsgroen.
\nDe tentoonstelling is voor Fuchs een hulde aan de \u2018mooiste en oudste discipline die de kunst kent, de sculptuur\u2019.
\nNaar mijn idee ontstonden de prehistorische Venusbeeldjes ten tijde van de eerste grotschilderingen, maar dat terzijde.
\nDe tentoonstelling kwam tot stand dankzij de generositeit van bevriende kunstenaars, die zonder financieel gewin hun beelden ter beschikking stelden.
\nWat mij afgelopen weekend trof in een artikel over de tentoonstelling en het verkrijgen van de beelden was de laatste zin : \u2018Als het via hun galeries had moeten gebeuren, was het nooit gelukt\u2019.
\nDit lijkt mij nogal ongenuanceerd.
\nDe meeste van deze kunstenaars danken hun naam en faam ook aan de inzet van hun galeriehouders.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Eric de Nie in Castellum Aquae<\/p><\/div>\n

#24 Eric de Nie<\/p>\n

Het ging nog niet zo ver, dat we op schijfjes citroen moesten kauwen om de kleur geel te gaan schilderen, maar verder stonden de lessen in kleurenleer wel aardig in het teken van het gedachtengoed van Johannes Itten, de grote Bauhaus Goeroe.
\nOnze docent Wolfgang Ebert begon elke les met het ritueel uitvouwen van een groot zwart fluwelen kleed.
\nDaarop werden door de studenten de kleuropdrachten gelegd, \u2018het roodste rood\u2019, \u2018het blauwste blauw\u2019, de kleuren die we de avond tevoren op vierkante kartonnetjes in elkaar flansten bij gezellig kaarslicht.
\nVan die kleuren klopte bij daglicht niet veel, maar al met al was het uitzonderlijk leuk om de grote verscheidenheid aan kleurtonen op dat kleed te zien dansen.<\/p>\n

Kleur en muziek horen in de schilderijen en tekeningen van Eric de Nie bij elkaar.
\nMinimal music, minimal art, de cadans van het maken, lijnen stromen naar links, naar rechts, van boven naar beneden, colour dropping, action painting, het ritme gaat in je hoofd zitten en het maken volgt het ritme.<\/p>\n

Op deze foto zie je weer hoe mooi het doorleefde grijs van de achtergrond werkt.
\nSchitterende ruimte, Castellum Aquae, een verbouwd waterreservoir in Bloemendaal.
\nSlechts twee dagen per tentoonstelling opengesteld. De schilderijen worden op een natuurlijke manier in de omgeving opgenomen en de achtergrond voegt zich complementair naar de monochrome kleuren.
\nHet nieuwe werk van Eric de Nie zag ik recentelijk in La Kaserna, Bad Nieuweschans, ook weer zo\u2019n mooie Museale ruimte, een voormalige marechausseekazerne.
\nTussen de werken uit eerdere jaren hingen uiterst verstilde nieuwe werken op papier, transparante aquarelverfstreken die in gevoelige brede banden op het witte papier lagen.
\nDe muziek werd een lang aangehouden heldere toon die in de ruimte vibreerde.<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Jantien Jongsma ‘Harlingen’<\/p><\/div>\n

#23 Jantien Jongsma<\/p>\n

In vogelvlucht zwerven we door de straten in dorpen en steden waar het echte leven zich afspeelde.
\nEeuw na eeuw ontstaan levens en verdwijnen weer na een duizelingwekkende tocht langs hoogtepunten, dieptepunten, de ijkpunten op een merklap.
\nNiet vergeten, alles benoemen, rondwandelen, verdwalen.
\nHet dronken schip legt aan in Harlingen.
\n\u2019s Nachts trekken we in groepen door de straten.
\nIn de verte klinkt muziek.
\nVerder met het feest, ronddraaien tot we omvallen.
\nHet stratenplan ligt er sinds de Middeleeuwen.
\nRond de kern vertakken de straten zich in alle windrichtingen.
\nGeschiedenissen lijken uniek, maar ze zullen zich herhalen, als elke eerste en laatste adem.
\nSommige stambomen vallen om, andere zullen dieper wortelen en verder vertakken.<\/p>\n

Aan het formaat van deze tekening zie je, dat je het werk van Jantien Jongsma in het echt moet bekijken.
\nDe autobiografische reis is dan tot in detail te bestuderen.
\nHet zijn fascinerende en authentieke wandelingen.
\nHarlingen ( hier uit 2010) komt twee jaar later weer in zicht, kleurrijker, rustiger overzichtelijker, weer een jaar later, liefde in de lucht.
\nIn het heden aanbeland is de blik gericht op de omgeving, de natuur, vogels, het bos, de waterkant en kunnen de vormen zich groter over het papier buigen, is er zelfs een hele tekening aan de Houtsnip of de Karekiet gewijd.
\nDe wind is gaan liggen en de toverlantaarn opgeborgen.
\nHet paradijs bevindt zich buiten de bebouwde kom.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Gabri\u00eblle van de Laak ‘Succulent’<\/p><\/div>\n

#22 Gabri\u00eblle van de Laak<\/p>\n

In een van de huizen waar ik als kind woonde, hadden mijn ouders hun glasverzameling op glazen plankjes voor een groot glas en lood raam gezet.
\nDe zachte kleuren in grijs, blauw, lichtpaars en wit van de rechte stukken van het raam vermengden zich met de kleuren van de glazen objecten die ervoor stonden.
\nRomeins glas in geoxideerd licht turquoise, diep ultramarijn blauwe vaasjes, grotere kleuren groen en antiek gegraveerd kristal in transparante lichte tinten smolten in het zonlicht samen tot een flonkerende vervloeiende aquarel, die de tegenoverliggende muur beschilderde.<\/p>\n

Als schilder begrijp je onmiddellijk, waarom Gabri\u00eblle van de Laak gegrepen is door het glas.
\nGlas is een van de beste materialen om kleur op een zo helder mogelijke manier te beleven.
\nHet zal nooit verbleken of anderszins van kleur veranderen, het schittert, blinkt en spiegelt dat het een lieve lust is en mengt ondertussen zijn eigen schaduwkleuren.
\nDoor het wonderlijke glasblazen ontstaan vloeiende vormen.
\nRondom de luchtbel verhardt het materiaal en zal altijd mooie gebogen lijnen met de juiste spanning hebben.
\nHaar collectie glasobjecten groeit gestaag, een hele Wunderkammer vol.
\nEen snoepwinkel vol Toverballen.
\nHet zijn stoere beelden in allerlei kleuren en afmetingen.
\nZe staan stevig op de metalen pootjes van ijzer of hangen als constructivistische lamp aan het plafond.
\nDoor de openingen van de metalen Meccano constructie wordt het gekleurde glas geblazen en zwelt op tot uitpuilende vormen als een kikker in wilde paringsdrift.<\/p>\n

In het Universiteitsmuseum van Utrecht zag ik ooit de collectie verpletterend delicate glasmodellen van zeedieren van vader en zoon Blaschka.
\nIn heel Europa waren ze beroemd door hun vergevorderd vakmanschap.
\nDe natuurgetrouwe modellen zijn zo verfijnd, ze werden vast door bijzonder kleine rietjes geblazen of rechtstreeks in het vuur gemodelleerd.
\nZe lieten zich inspireren door de wetenschappelijke illustraties van Haeckel en deze prikkelden ook Gabri\u00eblle van de Laak weer in haar organische glasvormen. <\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

JCJ Vanderheyden in Museum Boijmans Van Beuningen Rotterdam<\/p><\/div>\n

#21 JCJ Vanderheyden<\/p>\n

Voor een grijze ateliermuur is wel wat te zeggen.
\nGrijs verbindt alle kleuren en laat de lichte kleuren in schilderijen geweldig oplichten, maar toont als achtergrond ook vele malen beter de ruimtelijkheid van een sculptuur.
\nDe schilderwand in het atelier van JCJ Vanderheyden was van een koele neutrale toon, een grijs dat volledig in evenwicht was. Op zo\u2019n muur is zelfs de zon welkom, want je wordt niet verblind door reflectie.<\/p>\n

De bezoeken aan Jacques en zijn vrouw Hansje waren altijd een feest.
\nGrappen, grollen, de knie\u00ebn zaten op slot, maar de geest was lenig en sprankelde alle kanten op, tijdens fantastische maaltijden in een snoeperig huisje met een snorrende kachel. Overal kunst uit verre windstreken en uitzicht op de meest fantastische binnentuin die je je maar kan wensen.
\nZe hadden een ingenieus irrigatiesysteem voor de bewatering van de planten verzonnen, de Vijgenboom was altijd zwaar beladen met vruchten, de Japanse Wijnbes kronkelde in gebogen ranken door de hele tuin. De door de schilder Leon Adriaans beschilderde vogelhuisjes waren bewoond en de aanwezigheid van een reusachtige Amethist zorgde voor serene mystiek.
\nHet was een ommuurde idylle, onder de rook van de waterspuwers van de Sint Jan.<\/p>\n

Deze twee horizonnen zijn geschilderd met resolute blik.
\nDe scheidingslijn is strak, er zijn geen geschilderde nuances die het zichtbare raakvlak aan de horizon verbinden.
\nIn het linker werk zien we de weerkaatsing van zonlicht aan de zijkant en kijken we naar een landschap, in het rechter werk zien we het uitzicht vanuit een vliegtuigraam met grotere afstand en met een groter kleurcontrast.
\nWe bevinden ons op grote hoogte boven een wolkendek.
\nHet is een landschap dat we nooit aan kunnen raken.
\nDe gewichtloze ruimte strekt zich uit in eeuwigheid.
\nTijd verdampt en lost op.<\/p>\n

__________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Miek Zwamborn ‘Getemde Hemel’ Gemeentemuseum Den Haag<\/p><\/div>\n

#20 Miek Zwamborn<\/p>\n

In dit Herman de Vries jaar, met bladen van gedroogde verzameling, langzaam verpulverend in de tijd, een kunstenaar met verwante blik.
\nHet determineren van de omgeving middels gevonden voorwerpen die de plaats bepalen.
\nDe omgeving leren zien door haar aan te raken, niet slechts met het oog of de geest, maar soms ook letterlijk, door een steen op te rapen, een blad mee te nemen en de herinneringen en beelden samen te voegen in woord en installatie.<\/p>\n

Wie wil weten hoe een kunstenaar kijkt, denkt en grote verbanden herkent zou haar boeken kunnen lezen. De passage uit \u2018De Duimsprong\u2019 over de klank en de tonen van watervallen, de zingende natuur, is prachtig. Het deed me denken aan een tam ratje dat ooit op mijn schouder werd gezet, over mijn rug naar de andere schouder liep en vervolgens rustig bleef zitten en het zo naar zijn zin had, dat het daadwerkelijk met heldere hoge fluittonen begon te zingen. <\/p>\n

Inmiddels ben ik niet meer objectief en herlees haar boeken.
\nJe wordt meegenomen in de fascinatie, de obsessie, het dagelijkse ritme van handelen, kijken, onderzoeken, overdenken, heroverwegen en rangschikken.
\nDe ordening der dingen en gedachtes vanuit verschillende perspectieven met logica als grip op het leven.
\nEn dat alles in zulke mooie zinnen dat het de ware kunst is, om elke pagina met traagheid en zo langzaam mogelijk te lezen.
\nOok uit \u2018De Duimsprong\u2019 :
\n\u2018Het gaat om een panorama dat vanuit de lucht gezien voortdurend verandert. Wij ervaren in de lucht een vloeiende vooruitgang, in een continue optische reis staan we open voor veranderende perspectieven, wij zijn de pijlers van het onvatbare, weg met de verstarde blik en het statische gezichtspunt, wij onthullen de vrijheid in de ruimte, de dynamiek van het zweven.\u2019<\/p>\n

Momenteel verblijft Miek Zwamborn als eerste deelnemer in het Gemeentemuseum in Den Haag in het kader van het nieuwe writer-in-residence programma. Onder de titel \u2018Getemde Hemel\u2019 werkt zij aan gedichten en notities op basis van kunstwerken uit het depot van het museum. Vanuit haar fascinatie voor oerlandschappen en bijzondere weeromstandigheden ging zij in het museum op zoek naar \u2018opgesloten natuur\u2019.
\nTot 21 juni 2015 is haar work-in progress te zien in combinatie met de tentoonstelling van de geselecteerde kunstwerken.
\nOp de foto zien we het horizon schilderij \u2018Zuiderzee\u2019 van G.B. Tholen, dat staand voor de lambrisering van het museum ineens de horizon verlengde.
\nOp de slotdag, het begin van de zomer, wordt de definitieve versie van de bibliofiele uitgave \u2018Getemde Hemel\u2019 gepresenteerd.<\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Hendrik Nicolaas Werkman<\/p><\/div>\n

#19 Hendrik Nicolaas Werkman<\/p>\n

Ook Werkman had dolgraag een reis richting Polynesi\u00eb gemaakt.
\nDe verhalen over de mooie vrouwen in dat verre paradijs stuwden zijn fantasie tot grote hoogte. Het werd hem echter van alle kanten afgeraden, hij bleef in Groningen en drukte de prentencyclus \u2018Vrouweneiland\u2019 over een imaginair paradijs.<\/p>\n

Dit jaar is het Werkmanjaar, en Werkman betekent vroeg op en hup op reis richting Groningen.
\nTe beginnen in Drachten, waar momenteel drie generaties Werkman te zien zijn.
\nZoon Tap was geen beste schilder, maar zijn houten beelden zijn verrassend.
\nVan kleinzoon Arne hoort men muziek en zijn in het auditorium enkele uitvoeringen gepland. Hier hangt de complete kalender uit 1944 en zo\u2019n 70 andere werken.<\/p>\n

De tentoonstelling in het Groninger Museum is omvangrijk en indrukwekkend.
\nDe beroemde druksels, experimenteel drukwerk, bijzondere publicaties voor de Blauwe Schuit, maar ook het speelgoeddrukpersje en de handgemaakte beschilderde speelgoed soldaatjes en de latere drukpers zijn er te zien.
\nDe Chassidische Legenden, een serie van twintig druksels, en misschien wel zijn beroemdste werk, wordt hier op spectaculaire wijze getoond. De onderste rij toont de perfecte prent, daarboven hangt telkens de mislukte versie. Je ziet hoe intu\u00eftief hij met de inktrollers te werk ging en hoe enorm arbeidsintensief dit proced\u00e9 was.<\/p>\n

Deze legenden dienden ook als uitgangspunt voor de liederencyclus \u2018Onder de weg en over de locht\u2019 van Ellen Dijkhuizen (muziek), Jan Siebo Uffen (tekst) en Jaap van den Hoofdakker (beeldanimaties).
\nEllen is al enkele jaren mijn pianodocente. Soms kwam ik op de les en hingen er waslijnen met vele rijen beschreven muziekpapier boven de vleugels. Soms speelde ze enkele thema\u2019s alsof ze wilde proeven hoe een luisteraar ze zou kunnen horen. Ze heeft jaren aan deze productie gewerkt. Vleugel, cello en klarinet begeleiden de zangstem, een spreekstem verbindt de geprojecteerde en uitvergrote druksels die op de achtergrond in subtiele animaties verbonden zijn.
\nEen zeer fraai boek met alle prenten, de po\u00ebziecyclus en met een cd van de integrale uitvoering is uitgegeven door Philip Elchers en te bestellen via haar site.
\nDe volgende uitvoering is op 13 juni gepland in Wehe-den-Hoorn. In het najaar volgen nog enkele uitvoeringen.
\nMooier kun je Werkman niet beleven !<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Matisse ‘Gobelin’ Stedelijk Museum Amsterdam<\/p><\/div>\n

#18 Henri Matisse (FR)<\/p>\n

De collages van Matisse heb ik vele malen gezien, vaak in het buitenland en onlangs weer in het Stedelijk Museum.
\nDe energie van kleur, vorm en grote vitaliteit, maar ook de subtiliteit van de handgemengde kleur op de beschilderde papieren in de grote formaten zijn tijdloos en sensueel.
\nHet plezierige proces van maken blijft overal voelbaar in de geknipte randen van de papieren waar hier en daar de lijntekeningen van de achterzijde doorheen schemeren.
\nKleine gaatjes van spelden kom je ook overal tegen, daar waar er met de papieren geschoven werd tot de op dat moment perfecte compositie.<\/p>\n

Matisse maakte deze werken in de laatste jaren van zijn leven vanwege immobiliteit met behulp van zijn assistente. Het zijn leuke foto\u2019s, die je kan vinden. Hij lijkt vele malen groter dan het fragiele meisje dat met de papieren schuift.
\nReusachtig is ook de schaar, het tafereel heeft iets sprookjesachtigs, deze al bij leven zittende legende, Blauwbaard met een prinses in een van de vele kamers.<\/p>\n

Matisse, zelf afkomstig uit een familie van wevers, was een fervent verzamelaar van stoffen en van volkskunst. Uit Tahiti nam hij de Tifaifai mee, kleurrijke quilts die gemaakt werden door de vrouwen van het eiland, die er hun paradijselijke omgeving, de reusachtig bloeiende tropische planten, fruit en diermotieven in verwerkten.
\nDitzelfde paradijs werd door Matisse in al zijn werken met zuivere en heldere kleuren verbeeld.<\/p>\n

Deze prachtige Gobelin, die nu ook in het Stedelijk hangt, werd ontworpen naar aanleiding van een eerder schilderij.
\nHet ontwerp werd grafischer, de vlakverdeling duidelijker, de kleuren zachter, want de wol neemt nu eenmaal lastiger de toegevoegde verfstoffen op. Het was een tijdrovend proces, anderhalf jaar om precies te zijn, voordat alle 21 gebruikte kleuren een kleed werden.<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Ksenia Galiaeva<\/p><\/div>\n

#17 Ksenia Galiaeva (RU)<\/p>\n

Ik weet niet wat het is, dat me telkens weer weet te ontroeren in de autobiografische foto\u2019s van Ksenia Galiaeva. Misschien het verstrijken van de tijd, getoond in filmische beelden waarin haar ouders, vrienden en zijzelf vaak figureren.<\/p>\n

Het doet me denken aan mijn vroege Midden-Europese jeugd, de bezoeken aan grootouders in het Fichtelgebirge, vlak bij de Tsjechische grens, de geit in de tuin onder de appelboom, de houten ladder om de appels te plukken, de dauwdruppels op de vers geplukte sla, de lange preken uit de grote boeken van mijn grootvader, voorafgaand aan elke maaltijd, die steevast eindigden in juichende gezangen vol lof op de heer en dankzeggingen voor de rijke gaven des levens.
\nMijn tantes, zojuist gearriveerd uit Nederland, smoorden hun ingehouden lach in het tafellinnen.
\nOnder de stoelen bouwden we onze eigen gelukkige kastelen.<\/p>\n

Het beeldarchief van Ksenia Galiaeva omvat inmiddels al een tijdsspanne van bijna twee decennia.
\nKleine gelukkige sc\u00e8nes bij de Dacha, een Russisch zomerhuis aan een meer, waar vrienden een duik nemen, de tekkel volwaardig bij het gezin hoort, maar ook het kleine grijze ratje met de naam Mouse ( inmiddels doodgebeten door de tekkel) liefdevol figureerde. De tijd lijkt te vertragen.
\nDe dingen glanzen, zonlicht reflecteert, de kleuren zijn van een aangename volle diepte.
\nPretentieloos ook in de presentaties die ik zag, kleine formaten fotopapier uitwaaierend over twee muren en samenkomend in een hoek en vaak vergezeld van mooie publicaties in kleine oplages.
\nDe eerste kocht ik inmiddels alweer lang geleden.
\nIn al die jaren is ze haar onderwerpen en zichzelf trouw gebleven.
\nWeemoed bleef een constante. De Russische ziel is steeds voelbaar.
\nTsjechov, Pasternak, Pushkin, Nabokov, Brodski of Paustovski zijn nooit ver weg en worden zichtbaar gemaakt.
\nDe herinneringen zijn in de dingen zelf aanwezig. <\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Kristof Kintera ‘A prayer for Loss of Arrogance’<\/p><\/div>\n

#16 Kristof Kintera (CZ)<\/p>\n

De vos, het grootste roofdier in onze contreien, die doorgaans toch als sluw en ongrijpbaar wordt gezien, is hier neergezet als een licht overgewichtig mens, die wankel en op dunne pootjes balanceert op een slappe Skippybal.
\nDe Adidas broek hangt onder de dikke buik en is opgestroopt.
\nDe armpjes lijken enorm onhandig in een motoriek zonder logica, met het ene handje slap naar beneden hangend.
\nMet zo\u2019n groen kwetsbaar kerstballen jasje kun je maar beter niet omvallen.
\nDe gezichtsuitdrukking is tevreden, de neus in de lucht gestoken.
\nHet tafereel oogt aandoenlijk, genant en bijzonder menselijk.
\nHerkenbaar ook als je je wel eens naar een sportschool begeeft en daar om je heen kijkt of pardoes oog in oog staat met je spiegelbeeld.<\/p>\n

Kintera wijst ons op verfijnde en humoristische wijze op ecologische en maatschappijkritische kwesties. De smeltende ijskappen, de vervuiling van de aarde, de macht van multinationals of het verslavende consumptiegedrag van de mensheid.
\nDeze beelden zijn ontstaan uit de laatste oerbossen van Europa. De vos, de raaf, de waakzame hond en \u2018Shiva Samurai\u2019, de grote lichtengel der wrake, kijken toe en gaan ons voor in een eigen Fluwelen Revolutie.<\/p>\n

Het beeld \u2018A Prayer For Loss of Arrogance\u2019 staat momenteel in de Kunsthal in Rotterdam. Het inleidende filmpje op zijn site is meer dan uitnodigend, om onder luid tromgeroffel alsnog naar Rotterdam te vertrekken.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Paul Bogaers<\/p><\/div>\n

#15 Paul Bogaers<\/p>\n

Wat ik mij afvraag bij het kijken naar de gemonteerde Lambda prints van Paul Bogaers is, of de opkomende gedachten universeel zijn.
\nZie ik wat de ander ziet ?
\nZoemt er een groot verhaal door de menselijke geest ?
\nZijn wij onze verhalen, die zich vermengen met de verhalen die we hoorden en zagen ?
\nZien we onze dromen, verlangens, verborgen wensen en vrees terug in deze samengevoegde afbeeldingen?
\nZijn het beelden die ons in de slaap bezoeken vanuit een ver onderbewustzijn, of beelden die tot ons komen vanuit andere energie\u00ebn, vele malen grootser en omvangrijker dan wij vermoeden.<\/p>\n

Dat de menselijke geest tot meer in staat is, is bekend.
\nSlechts een klein percentage van onze hersencapaciteit schijnt te worden benut.
\nDe actieve gedeeltes worden omgeven door stille gebieden.
\nDe slaap nodigt uit tot het betreden en ontginnen van onbekende domeinen.
\nAls een hedendaagse surrealist toont Paul Bogaers de ruimten van die wereld die we vermoeden, soms kunnen voelen, maar ternauwernood, of slechts aarzelend, kunnen benoemen.
\nHet mysterie blijft in elk beeld behouden.
\nKeer op keer kun je anders kijken, ineens ook onderlinge verbanden ontdekken en uit de herinnering van je verleden treden naar de toekomst van het onbekende.<\/p>\n

Het boek \u2018Upset Down\u2019 is verkrijgbaar via 99 Uitgevers\/Publishers
\nHierin is een groot beeldarchief van samengevoegde foto\u2019s gebundeld dat men zowel via de voorzijde als omgedraaid via de achterzijde kan bekijken.<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Kim van Norren ‘Please don’t leave me’<\/p><\/div>\n

#14 Kim van Norren<\/p>\n

Woorden op beelden, waarom niet, het voegt een extra dimensie toe en je hoeft op de tentoonstelling niet meer op het titelkaartje naast het werk te kijken.
\nNieuw is het niet, denk aan Ed Ruscha of Tim Ayres, maar actueel is het zeer zeker wel.
\nWie een beetje thuis is op het beeldenforum Pinterest, ziet daar met grote regelmaat teksten, al dan niet geassocieerd met beelden en vele grafische verzamelingen voorbij komen.<\/p>\n

In het schilderij \u2018Please don\u2019t leave me\u2019 denken we onherroepelijk aan Bas Jan Ader, die ook bij de titel van het werk wordt vermeld.
\nDus toch, ook hier heb je de kleine witte kaartjes nodig, om uit te leggen, bronmateriaal te vermelden, de gedachte te verbinden met de oorsprong.
\nMaar hoe is de context van waaruit de tragische woorden ontstonden te rijmen met de welhaast opgewekte ritmische ordening van kleuren en vlakken ?
\nDezelfde woorden die een totaal andere uitwerking bewerkstelligen, en die vanuit je associatie naar het verleden weer in het frisse heden worden gebracht.<\/p>\n

Met elk schilderij worden de demonen bedwongen.
\nDe vaak beladen teksten, geplaatst in een aanstekelijk ritmische omgeving, worden gerelativeerd en gekalmeerd en gaan op in het grafische spel van lijnen en vlakken.
\nDe muziekklanken van de tekstfragmenten worden kleurklanken en vice versa.
\nCitaten van o.m. kunstenaars, muzikanten en dichters vullen de doeken met universele Europese woorden, die men al dan niet kan lezen en zien als prachtige po\u00ebzie.<\/p>\n

RAM foundation Rotterdam \u2018Commitment is (not) a Word \u2018 in het kader van de Language & Art gallery tour 2015, groepstentoonstelling tot 21 juni
\nMorgenavond 15 mei Buro Beukorkest Eindhoven \u2018No words today\u2019
\nBoek \u2018You tell me words don\u2019t matter\u2019 tekst Wilma S\u00fct\u00f6 , uitg. \u00c9pos Press<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Thierry de Cordier ‘Alpensee\/Zeeberg’ 2011<\/p><\/div>\n

#13 Thierry de Cordier (BE)<\/p>\n

Een bezoek aan het Museum Dr. Guislain in Gent is een beklemmende ervaring.
\nDe inmiddels lege bedden van pati\u00ebnten staan naast vitrines waarin parafernalia van de geesteszieken worden getoond. Ze tonen de geschiedenis van de psychiatrie in gruwelverhalen, de martelmethodes waarmee men vroeger de dwalende mens trachtte te kalmeren.
\nHet tentoonstellingsprogramma sluit daar altijd op bijzondere wijze bij aan.
\nMomenteel zijn er naast de eigen collectie met veel outsiderkunst vier verschillende tentoonstellingen gehuisvest.<\/p>\n

Het werk van Thierry de Cordier hangt bij \u2018Donkere kamers\u2019 over melancholie en depressie. Bij de oude Grieken werd zwaarmoedigheid toegeschreven aan een teveel van zwarte gal en zo ontstond het mooie woord Melancholia. De beroemde prent van Albrecht D\u00fcrer hangt overigens ook op deze tentoonstelling.
\nOp een zwarte muur hangt dit \u2018Alpensee\/Zeeberg\u2019 schilderij.
\nHet is een huiveringwekkende stormende zee, deze torenhoge zwarte bergtop met de schuimresten van een oorverdovend woedende orkaan. Alles en iedereen wordt verzwolgen. Deze zee is het zeemansgraf van de bootvluchteling.<\/p>\n

Uit \u2018De hydrograaf \u2018van Allard Schr\u00f6der :
\nKarsch voelde zijn adem stokken. Daar, in die kleine, bedompte hut begreep hij wat de zee in werkelijkheid was: geen vlakte met einder en bruisende golven waaruit bruinvissen vrolijk opsprongen \u2013 nee, de zee was als de zon, die aan haar oppervlakte scheen te kolken alsof het \u00e9\u00e9n grote oceaan was en die van binnen heet en wit was, zoals in de diepten van de zee koude en duisternis heerste. Zon en zee waren dode materie, die leefde.<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Florette Dijkstra ‘Sugar Mountain’<\/p><\/div>\n

#12 Florette Dijkstra<\/p>\n

Alles in het werk van Florette Dijkstra ademt kunstenaarschap.
\nKunst doordrenkt van leven, verleden, geschiedenis, liefde, contemplatie, herinnering, reizen, onderzoek en reflectie.
\nHaar oeuvre is consistent, gestaag en geconcentreerd.
\nNiet onder een noemer te vatten ook.
\nSchilderen, tekenen, schrijven (essays, romans), lezingen en het beheren van uitgeverij De Kleine Kapaciteit, waar naast uitgaves over haar eigen werk ook het tijdschrift KUNSTWORDTTERUGKUNST werd gepubliceerd.<\/p>\n

In het werk \u2018Sugar Mountain\u2019 zien we een groep toeristen op een winderige uitkijkplaats staan. \u2018Sch\u00f6ne Aussicht\u2019 of \u2018Belle Vue\u2019 staat er soms bij zo\u2019n fenomenaal uitzicht, hier aan onze blik onttrokken. Men is iets kwijt, er worden foto\u2019s vastgelegd, men zoekt.
\nDe naar beneden gerichte blik ziet slechts schaduwen als in de allegorie van de grot van Plato. Het zoete kijken op een berg met rondom niets dan ruimte en betoverend blauw. Wat rest zijn schaduwen en echo\u2019s.
\nSchaduwen sieren ook de wanden van de werkkamers enkele jaren later.
\nSchrijvers en kunstenaars lijken op te lossen in het grafiet van het potlood.
\nDe mensfiguur komt voort uit de schaduw, die gelijkwaardig van toon in de ruimte weerkaatst. Achter de zichtbare beelden schuilen werelden en levens. Ze doemen op, verwijlen een poos in de nabijheid van het aardse en verdwijnen weer in grote stilte.
\nDe plekken waar kunst gemaakt wordt, waar kunst ontstaat en waar kunst getoond wordt, vormen een leporello van een kunstenaarsleven.<\/p>\n

Aan onze muur hangt al enkele jaren de tekening \u2018Alle bomen\u2019.
\nIn dit werk zien we ook daadwerkelijk alle bomen samengebracht in een autobiografisch park.
\nRechts staat de stamboom uit het Marlow Moss onderzoek (1994), daarboven de boom die in het schilderij \u2018Sugar Mountain\u2019 (1998) figureert. De tekening kondigt zelfs de nieuwe aanwas aan, de dennenboom zou een jaar later in een van haar laatste schilderijen nogmaals terugkeren.
\nIn het centrum van de tekening staat een fragiele boom als een rietpluim, omgeven door zijn geschiedenis. Het is de enige boom met zichtbare wortels, nauwelijks schaduw, hij lijkt ontworteld, onthecht, gewichtloos. Maar niets is minder waar. Hij weet zich omgeven door een verleden, door de rijkdom van herinneringen, onder het toeziend oog van de twee wachters op de heuvel bij de ingang van het park.<\/p>\n

_______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Merijn Bolink<\/p><\/div>\n

#11 Merijn Bolink<\/p>\n

Het werk van Merijn Bolink is buitengewoon origineel.
\nDe idee\u00ebnrijkdom en verwondering zijn niet van de lucht. Vakkundig gemaakt ook.
\nHet zet je altijd aan het denken en glimlachen en blijft opgeslagen in je herinnering.
\nWant wie herinnert zich niet de appel met het vloeibare sinaasappelhart ? <\/p>\n

Onlangs zag ik weer zo een juweel, opgenomen in een erg mooie kunstverzameling. Alleen al de verpakking, een oude doos omwikkeld met geweven katoenen banden en ijzeren slotjes, waarin ooit een filmspoel (The Early Birds) bewaard werd, maakte intens hebberig.
\nErnaast stond de voormalige inhoud. De zwart witte filmbeeldjes van een vliegtuig in de lucht waren verknipt, gemonteerd en getransformeerd tot het verenkleed van een staande Merel op pootjes.<\/p>\n

Dit stuifmeelmannetje past bij deze losbarstende lente.
\nHet kijkt in wankele balans naar zijn eigen schaduw en tegelijkertijd rent het met blij gemoed richting zon en vrije ruimte.
\nSlechts vijf stuifmeeldraden zijn nodig om een mensfiguurtje in de juiste maatverhouding te maken.
\nDe magische orde van de dingen wordt heroverwogen en in een andere context geplaatst of omgekeerd en ook dan blijkt, dat alles met alles samenhangt.
\nZijn beelden, met of zonder lange slagschaduwen, zijn ontdaan van alle wetten van zwaartekracht.
\nDe vloeibaarheid van tijd, natuur en leven is oneindig.<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Marian Bijlenga<\/p><\/div>\n

#10 Marian Bijlenga<\/p>\n

Mijn vader was textieldesigner. Hij nam vaak allerlei klossen met door hem ontworpen garens en stalen met geweven stoffen mee naar huis.
\nDeze werden door ons naar hartelust verknipt, ontrafeld en samengevoegd tot nieuwe weefsels, die door het huis slingerden.
\nLange slierten punnikten we van de onregelmatige garens, gemaakt van natuurlijke materialen in combinatie met nieuw ontworpen vezels.
\nIn de weefraampjes hingen schots en scheef onze probeersels, waarin we door de bonte kleuren kleine takjes vlochten en die tussen de echte kunst werden gezet.
\nTot op heden heb ik er een zwak voor tactiel werk en stoffen aan overgehouden.<\/p>\n

Marian Bijlenga heeft een textiele achtergrond.
\nDat is zichtbaar in de ruimtelijke installaties van paardenhaar, vissenschubben, stuifmeeldraden, bladeren en textielsoorten.
\nAls een prieelvogel verzamelt ze de materialen en spreidt ze uit over de wanden om ons, de kijkers, te lokken, te intrigeren en te verleiden.
\nDoor de schaduwwerking ontstaat de verbinding tussen datgene, dat op de voorgrond aanwezig is en de achtergrond. De contouren worden verzacht en het werk wordt ruimtelijk opgenomen door de tussentonen van de gekleurde schaduwen.
\nDe ordeningen van de deeltjes vormen samen het weefsel.<\/p>\n

______________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Roger Walschots ‘Geitje’<\/p><\/div>\n

#09 Rog\u00e9r Walschots<\/p>\n

Rog\u00e9r Walschots kwam op bezoek want de kunst was van de muur gevallen en inmiddels weer gerepareerd. De hele familie was mee, oma, opa, vrouw en een heleboel zoontjes, allemaal in een auto.
\nDe zoontjes stuiterden wild door de ruimte na de reis richting oneindigheid.
\nZe kalmeerden bij het zien van opgravingen, schelpen, koralen en de tuin.
\nAlleen de natuur kreeg ze rustig.
\nRog\u00e9r had het schilderij enkele jaren geleden op mijn atelier, toen nog in Rotterdam, gekocht. Ik vond dat bijzonder. Hij, zo net van de academie en al kunst verzamelen op grote schaal.<\/p>\n

Dit geitje had ooit ogen, poten en een andere huid vol details die afleiden van de grote vorm.
\nNu is het een sculptuur geworden na vele meters draad, garen, touw en tijdig stoppen, want nog altijd is het een dier.
\nDe kop is lichter, een zijde wordt door gele zon beschenen, de andere zijde is de donkere schaduwkant. Als schilder kun je de verf nooit links laten liggen natuurlijk.
\nHet beeld doet me ook denken aan de textiel figuren van Judith Scott.
\nHaar werk maakte ze met gekleurde wollen draden, er kwam geen verf aan te pas.
\nNet of haar overleden geest rondwaart en verder gaat op weg naar het volgende niveau.<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Waya Figuur Nigeria<\/p><\/div>\n

#08 Wereldmuseum African Art<\/p>\n

De schandaligheden rondom het Wereldmuseum in Rotterdam zijn al enige tijd actueel nieuws. Men wilde de collectie verkwanselen, het gehele wetenschappelijke personeel werd ontslagen, een gedeelte van de bibliotheek werd aan de straat gezet, de Raad van Toezicht was niet meer in functie.
\nDe directeur S.B. heeft onlangs zijn ontslag ingediend. Uiteraard met doorbetaling van zijn salaris tot aan zijn pensioen en zonder schaamrood op zijn kaken. Het wachten is op een nieuw bestuur dat de kostbare collectie, die nu grotendeels ingepakt in het donker staat, op waarde weet te schatten en op boeiende wijze weet te tonen aan publiek.<\/p>\n

De galerie African Art in Rotterdam van Kathy van der Pas en Steven van de Raadt bestaat sinds eind april 25 jaar. Steven zou een ideaal conservator voor het Wereldmuseum zijn. De tentoonstellingen die ik zag zijn altijd bijzonder verfijnd, deskundig en liefdevol ingericht.
\nDeze lente en zomer is in de galerie de jubileumtentoonstelling \u2018De Staande Mens\u2019 te zien, met een bijzondere collectie van zo\u2019n 100 beelden.<\/p>\n

Dit houten beeld wordt toegeschreven aan het Waya volk in Nigeria.
\nAfrikaanse beelden werden veel verzameld door kunstenaars zoals Picasso, die er in zijn kubistische periode met o.m. figuurabstracties door ge\u00efnspireerd werd.
\nDe stijlveranderingen binnen de Afrikaanse kunst waren veel minder ingrijpend dan die in bijvoorbeeld de Europese kunst.
\nDe beelden werden binnen de eigen cultuur ook minder als kunst gezien.
\nMen voorzag ze van krachten waaraan in de gemeenschap behoefte was.
\nIn dit beeld bijvoorbeeld heeft de figuur ter hoogte van het hart een holte, gevuld met materiaal dat een beschermende en genezende werking werd toegedicht.
\nHet is een positief beeld.
\nDe gezichtsuitdrukking is vrolijk en open.
\nHet hoofddeksel beschermt tegen al te hete zon of andere krachten van boven.
\nDe handen aan weerszijden van de buik zijn geopend voor het goede.
\nHet beeld is evenwichtig in verhoudingen, de lange nek en korte benen kloppen in het geheel.
\nDe dubbele buiging van de armen vormt een versiering aan weerszijden.
\nDe menselijke figuur, soms een voorouder, hoeft niet te voldoen aan realistische richtlijnen.
\nDat maakt het ook zo mooi om naar te kijken.<\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Alain Biltereyst<\/p><\/div>\n

#07 Alain Biltereyst<\/p>\n

We rijden door het Groningse platteland over smalle wegen naar de kust.
\nEn om de zoveel meter zien we Alain Biltereyst in de grafische aanduidingen op staldeuren. Rood, wit, blauw, twee driehoeken, ruitvormen in primaire kleuren, heel soms groen en altijd in combinatie met wit.
\nDeze grafische patronen lijken archetypen uit een verre tijd, die tot op heden nog altijd verrassend hedendaags aandoen.
\nBij bruggetjes staan stalen hekken, die in rustige verticalen, horizontalen en diverse schuintes hun tekeningen maken tegen de achtergrond van leegte.
\nZe staan er misschien al sinds lastijden.
\nHet ritmische patroon omkadert en verbindt zojuist omploegde akkers.<\/p>\n

De schilderijen van Alain Biltereyst hebben bescheiden en identieke formaten.
\nDe rustige vlakverdeling is vanzelfsprekend.
\nDe tactiele kwaliteiten van de verf verleiden op subtiele wijze.
\nZelf zegt hij : \u2018Het is mijn intentie om po\u00ebtisch werk te maken en om zo eenvoudig als mogelijk te zijn\u2019.
\nNet als bij Mondriaan, waar je gegrepen wordt door de heldere dans van kleur, de schakeringen van alle gele, rode en blauwe kleuren die met elkaar lijken te communiceren, zie ik ook in de nuances van Biltereyst dit intelligente spel.
\nEen onderzoek dat onbegrensd is binnen de grensgebieden van de omtrek.<\/p>\n

_____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Rembrandt van Rijn ‘Slapende jonge vrouw’<\/p><\/div>\n

#06 Rembrandt van Rijn<\/p>\n

Ja, het w\u00e0s druk, en ja, de meeste mensen keken via hun flitsende mobieltjes met gestrekte armen in de lucht in de almaar oplopende temperatuur van de mensenmassa.
\nMaar toch, spoedt u allen in deze laatste twee weken naar het Rijksmuseum.
\nDe getoonde collectie is z\u00f2 bijzonder, met tal van internationale particuliere bruiklenen en zo veel nieuwe schilderijen, nooit eerder gezien.
\nBloedstollend ook hier en daar, met grote ter dood veroordeelde apostelen, afgebeeld met het wapen onder hun armen geklemd, dat hen niet veel later zou vermoorden. Opgeknoopte jonge vrouwen omdat het dievegges zouden zijn.
\nKruisigingen in verschillende stadia in de etsplaten.
\nLucretia, die na verkrachting de dolk in haar hart steekt.
\nHet fragment van de anatomische les van Dr. Deijman, een groot gedeelte van het grote schilderij werd door een brand verwoest, maar het gedeelte met het opengesneden lijk van de moordenaar met de vuile voeten bleef bewaard.
\nTwee maal trok de pest door Amsterdam.
\nDe latere zelfportretten kijken berustend terug. Ecce Homo.<\/p>\n

Rembrandt is een van de eerste liefdes.
\nDaar begon het kijken naar verf.
\nLiftend naar Amsterdam om keer op keer naar de tederheid van Het Joodse Bruidje te kijken. Langs de pasteuze mouwen met paletmes geboetseerd, richting gezicht, waar de huid met elke porie van het penseel aanwezig was. De krullende haren die met de houten achterkant van het penseel in de natte verf getekend werden. De rustige achtergrond en tenslotte het glacis, de laatste transparante verflaag die het reli\u00ebf in de verfdiktes verdiepte.<\/p>\n

Dit slapende meisje ligt al ruim 360 jaren op verrassend fris en ongerept dik papier.
\nDe losse sepialijnen tonen de vrijheid waarmee Rembrandt in zijn latere jaren kon werken. <\/p>\n

___________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Folkert de Jong<\/p><\/div>\n

#05 Folkert de Jong<\/p>\n

Bij bevrijdingsdag horen barricaden die beklommen en overwonnen zijn, het uitrusten na de strijd, of een manifest voor de toekomst. <\/p>\n

Hierbij het Manifest van Folkert de Jong ! <\/p>\n

1. KUNSTENAARS, VERENIG U
\n2. KUNST ZET ESTHETISCHE, ETHISCHE EN SOCIALE KWESTIES OP SCHERP
\n3. KUNST VULT DE LEEGTE
\n4. KUNST BEVRIJDT
\n5. KUNST BIEDT IJKPUNTEN VOOR DE MENS
\n6. KUNST IS NOODZAAK
\n7. KUNST GAAT VOORBIJ MISANTROPIE, IRONIE EN CYNISME
\n8. KUNST IS GEEN POLITIEKE PROPAGANDA
\n9. SCHOONHEID IS MYSTERIEUS, ZEDELOOS EN ONGRIJPBAAR
\n10. LEVE HET MUSEUM ALS LABORATORIUM<\/p>\n

_________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Lieven Hendriks<\/p><\/div>\n

#04 Lieven Hendriks<\/p>\n

De komende nacht is het volle maan. Of we hem gaan waarnemen valt te bezien.
\nIn de aanloop ben ik altijd enkele nachten wakker rond het tijdstip dat de maan vol op de slaapzijde van het huis schijnt. <\/p>\n

Ik viel in een documentaire over de film Interstellar.
\nDe zwarte gaten in het heelal vond ik intrigerend en ik bleef kijken.
\nOoit zat alle materie dicht op elkaar.
\nDe dichtheid was oneindig tot de oerknal waaruit het vroege universum ontstond.
\nVan daaruit duren de rimpelingen in ruimte en tijd voort.
\nSoms verdwijnen planeten en sterren.
\nEr zijn sterrenstelsels die naar ons toe bewegen en verder weg gelegen stelsels die een afbuigende beweging maken.
\nOnlangs las ik een bericht dat de maan pas 4,47 miljard jaar geleden is ontstaan uit botsing van materie tijdens een inslag op de aarde (die alweer 13,7 miljard jaar oud is). Er is dus een lange tijd geweest van grote nachtelijke duisternis.<\/p>\n

De volle maan van Lieven Hendriks straalt op elke muur. De uitsnede van de maanvorm werpt daarbij ook nog een intrigerende schaduw op de laag daaronder, die telkens zal veranderen met het licht dat erop valt.
\nHet is een monumentaal schilderij, de nacht is in brede streken opgezet.
\nDe geschilderde rimpelingen in zijn monochrome doeken zorgden begin dit jaar nog voor ophef onder woedende politici in Arnhem. Dat geschreeuw is weer wegge\u00ebbd en daarmee een rimpeling in tijd en ruimte geworden.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Gijs Frieling<\/p><\/div>\n

#03 Gijs Frieling<\/p>\n

Ons huis is 300 jaar oud. In de gang liggen houten planken die ooit een schildering bezaten. In de afgesleten en vervaagde restanten ziet men met enige fantasie bloemornamenten in diepe verzadigde kleuren groen, rood, en okergeel.
\nOoit was deze vloer volledig beschilderd Zo\u2019n tapijtimitatie in het verlengde van de voordeur was natuurlijk veel handiger dan een echt Perzisch tapijt en werd een paar honderd jaar geleden wel vaker toegepast.<\/p>\n

In het werk van Gijs Frieling vallen verschillende aspecten van kunstbeleving samen. Het hinkstappende oog springt van voorstelling naar kleur, van vorm naar nijverheid, van herinnering naar grote verbanden.
\nZo zag ik enkele jaren geleden op een beurs een wonderschone installatie \u2018Ach das Neue Freunde, ist nicht Dies\u2019 bij de stand van Maria Chailloux. Alle muren waren beschilderd en daarop hingen door zijn moeder naar aanleiding van zijn tekeningen geborduurde schilderijtjes. Stuk voor stuk prachtig en als geheel opzienbarend. De installatie was tijdelijk, werd na de beurs weer afgebroken, de arbeidsintensieve borduurwerken zouden resteren.
\nFrieling decoreert momenteel in hoofdzaak de muren van panden van opdrachtgevers en tentoonstellingsruimtes. Het schilderij is driedimensionaal, je wordt omgeven door kleurrijke bloem-, plant- en dierornamenten.
\nOoit, in tijden van tijdeloosheid, verfraaiden mensen hun huizen met muurschilderingen.
\nOndanks de volheid ervaart men rust in de herhaling van de motieven, de zachte matheid van de case\u00efneverf en in de voorstelling, die het oog vriendelijk uitnodigt tot blijven kijken. <\/p>\n

____________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Jeroen Allart ‘Cowboy’<\/p><\/div>\n

#02 Jeroen Allart<\/p>\n

Wij kennen geen angst.
\nWorden nooit meer verblind.
\nRugdekking zal er altijd zijn.
\nDe donkere muur in de kamer zou werkelijk ideaal zijn voor deze grote cowboy van Jeroen Allart.
\nHet houtvuur smeult en wacht.
\nWe oefenen onze Morricone klanken.
\nMaar tevergeefs, de cowboy was reeds verkocht.
\nDaar zit je dan met je uitzicht op leegte.
\nHet alternatief werd ruilen, overigens een voor kunstenaars bijzonder leuke mogelijkheid om een kunstcollectie aan te leggen.
\nNu siert een kleinere vogel die plek.
\nDe vogels in allerlei soorten kleuren en formaten van Allart lijken vaak op hem. Eigenlijk vind ik al zijn schilderijen lijken op hem, ongecompliceerd, vriendelijk, herkenbaar uit duizenden. De blik gericht op aangename onderwerpen, dieren, matrozen, boten, landschappen, cowboys, gebouwen, een onbewolkte hemel, rustig weer.
\nDe taferelen zijn onmiskenbaar Hollands van sfeer, kustlijnen zijn nooit ver, al was het maar door het heldere licht dat in al deze schilderijen te zien is.
\nZwembadmeesters, toeristen, het is altijd vakantie, het humeur blijft zonnig.
\nEen eigen iconografie met perfect uitgevoerde zekere hand en met een uiterst verfijnd kleurgevoel.
\nProbeer maar eens zo een strakke lijn met een penseel met verf te trekken.
\nDaar is meesterschap en beheersing of de ontspanning na een dagje strand voor nodig. Met of zonder cowboy.<\/p>\n

________________________________________________________________________________________________________________________________________<\/p>\n

\"\"<\/a>

Ruth van Beek<\/p><\/div>\n

#01 Ruth van Beek<\/p>\n

Jaren geleden bezocht ik het natuurhistorisch museum in Oslo.
\nIn een verduisterde zaal met donkere muren was een opstelling ingericht met fosforescerend gesteente en mineralen. Een grot van wonderen en grote schoonheid met oplichtende kleuren in archa\u00efsche vormen als juwelen in een zojuist geopende schatkist.
\nAan deze zaal denk ik terug als ik naar het werk van Ruth van Beek kijk.
\nAls men naar de afbeeldingen in oude verkleurde mineralengidsen kijkt, ziet men tevens abstracte objecten en zuivere kleur, zeker daar waar het semi-transparant gesteente betreft.
\nIn de collages van Ruth van Beek worden nieuwe objecten gecre\u00eberd.
\nAls een beeldhouwer bepaalt ze vorm en rest-vorm op het papier.
\nOok het maken zelf wordt daarbij betrokken in de afbeeldingen van handen die de vormen tot stand laten komen.
\nMet minimale middelen een maximum aan effect, krachtig staan de vormen tegen verzadigde kleuren van de antieke achtergronden.
\nZe omhullen een vermoeden dat er meer is achter de zichtbare werkelijkheid.
\nSoms letterlijk, als enkele dunne plantentakjes achter de bedekkende toegevoegde vorm te zien zijn. Ooit waren deze takjes een ordening van planten.
\nWe weten niet wat we zien of waar we naar kijken, alleen dat het nieuwe beelden zijn die in verbinding staan met een nieuwe tijd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Alle teksten: ————- The eye is the centre \/ magnify me ————- copyright Anke Roder Artikelen zijn full size screen te lezen door aan te klikken ______________________________________________________________________________________________________________________________________ JUNI 2023 Catalogue text ‘A Painter’s Garden’ for exhibition ‘in flower beds’ HWEG Gallery Penzance UK ______________________________________________________________________________________________________________________________________ KM kunstenaarsmateriaal #120 winter 2022 ______________________________________________________________________________________________________________________________________ JUNI 2021 Inleidende tekst ‘A […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":19,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2749"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2749"}],"version-history":[{"count":105,"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2749\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6863,"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2749\/revisions\/6863"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ankeroder.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2749"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}